Tekil Mesaj gösterimi
#19
SANTɒDE
Guillaume Apollinaire (1880-1918)

I

Hücreme girmeden
Bedenimi çıplak soymam gerekti
Bir ses duydum uğursuz diyen
Aman Giyom ne yapıyorsun burda sen

Lazarus yerin içine atar adımı
Değil dışına emredildiği gibi
Elveda Elveda Ey şarkı söyleyiş etrafında
Yıllara ve kızlara öncülük ettiğim hayata


II

Ben burda kendim değilim artık
Biliyorum
Ben on beş numarasıyım on birinci
Sıranın

Günışığı süzülür aşağıya arasından
Pencere camlarının
Ve parlak palyaçolar tutuşur bu çizgilerin üstünde
Lekelere benzeyen

Gözlerimin altında dansederler benim
Kulaklarım izlerken
Birinin ayağını onun üstündeki ayak
Boş ses veren


III

Bir ayı-çukurunda bir ayı gibiyim
Her sabah döner avare gezerim
Döner ve döner ve döner ve dönerim
Gökyüzü bir demir mengene gibidir
Bir ayı-çukurunda bir ayı gibiyim
Her sabah döner avare gezerim

Bitişik hücrenin çeşmesinde
Akıtır suyu birisi
Şangırdayan anahtarlar demetiyle
gitsin ve gelsin bırakın Hapishaneci
Bitişik hücrenin çeşmesinde
Akıtır suyu birisi


IV

Ne kadar sıkıldım ben arasında çıplak duvarın ve duvarın
Renkleri solan ve zayıflayan
Kâğıt üstünde bir sinek son derece küçük olan
Adımlarla koşan bu çizgilerin arasından

Ne olacak bana Aman Allahım Bilen
Vermiş Olan bana Benim acımı
Benim kuru gözlerime ve uçuk benzime acı
Gıcırdayan ve özgür olmayan sandalyeme acı

Ve bu hapishanede çarpan bütün bu zavallı kalplere acı
Ve Sev benim yanımda oturanı
Herşeyin üstünde benim dengesiz sağduyuma acı
Ve onu yenmekle tehdit eden bu umutsuzluğa acı


V

Ne kadar uzun alır bu saatler gitmek için
Uzun bütün bir cenaze gibi

Yas tuttuğun zamanının yasını tutacaksın bilirsin
Yok olacak çok önce hepsi gibi
Geçen zamanlar gibi
Çok çabuk çok uzun süreler önce


VI

Şehrin seslerini işitirim
Benim ötemde dönen dünyada
Acıması olmayan bir gökyüzü görürüm
Ve çıplak hapishane duvarları benim etrafımda

Günışığı gözden kaybolur ve şimdi
Bir lamba yanar hapishanenin içinde
Biz yalnızız hepimiz burada benim hücremde
Güzel ışık sağduyu Sevgili


Not: Bundan 95 yıl önce (7 Eylül 1911 de) polis Guillaume Apollinaire’i (Giyom Apolineyr) Paris’te Santé hapishanesine attı. Suçlama Leonarda DaVinci’nin ünlü Mona Lisa resmini çalmış olmasıydı. Bir hafta hapiste kaldıktan sonra suçsuz bulunarak serbest bırakıldı.
Çoçukluğumun geçtiği Ankara’da ben 13-14 yaşlarında iken mahalle komşumuz olan rahmetli Cahit Külebi’nin ruhu için çevirdim bu şiiri. Cahit Külebi Giyom’u çok severdi. Bu yüzden Türkçe şiirler bölümüne Giyom hakkında yazdığı şiiri de koydum. Kendi şiirleri de Giyom’un şiirleri gibi son derece kafiyelerle ve beklenmeyen dönüşlerle dolu idi. Allah rahmet eylesin. Benim Türkçe çevirim İngilizcesi kadar iyi olmadı ama gene de aslına sadıktır.

Saygılarımla,

Vehbi Taşar

Lazarus: İncile göre İsanın öldükten dört gün sonra mezardan çıkarıp dirilttiği adamın ismidir.


IN THE SANTÉ
By Guillaume Apollinaire (1880-1918)

I

Before I got into my cell
I had to strip my body bare
I heard an ominous voice say Well
Guillaume what are you doing here

Lazarus steps into the ground
Not out of it as he was bid
Adieu Adieu O singing round
Of years and girls the life I led


II

I'm no longer myself in here
I know
I'm number fifteen in the eleventh
Row

The sunlight filters downward through
The panes
And on these lines bright clowns alight
Like stains

They dance under my eyes while my
Ears follow
The feet of one whose feet above
Sound hollow



III

In a bear-pit like a bear
Every morning round I tramp
Round and round and round and round
The sky is like an iron clamp
In a bear-pit like a bear
Every morning round I tramp

In the next cell at the sink
Someone lets the water run
With his bunch of keys that clink
Let the goaler go and come
In the next cell at the sink
Someone lets the water run


IV

How bored I am between bare wall and wall
Whose colour pales and pines
A fly on the paper with extremely small
Steps runs across these lines

What will become of me O God Who know
My pain Who gave it me
Have pity on my dry eyes and my pallor
My chair which creaks and is not free

And all these poor hearts beating in this prison
And Love beside me seated
Pity above all my unstable reason
And this despair which threatens to defeat it


V

How long these hours take to go
As long as a whole funeral

You'll mourn the time you mourned you know
It will be gone too soon like all
Time past
too fast too long ago


VI

I hear the noises of the city
In the turning world beyond me
I see a sky which has no pity
And bare prison walls around me

The daylight disappears and now
A lamp is lit within the prison
We're all alone here in my cell
Beautiful light Beloved reason