Tekil Mesaj gösterimi
#94
Gidişin ölümüydü umutlarımın
Güllerin yüreğimde can verişiydi
Ufkumda her akşam hüzünlü ve dalgın
Seninle batan ömrümün güneşiydi

Ardında bir istanbul bıraktın öksüz
içimde yokluğun ateşini yaktın
Karanlıklar ortasında güpegündüz
Yıkılmış dağılmış bir adam bıraktın

Gün, gün yaklaşan bir şey var; ölüm mü ne?
Değilse içimde bu ürperti neden!
Dolaşan kim benimle deli divane

Güzel olan herşeydi seninle giden
Şimdi bütün hayallerim yoksul kaldı
Gittin, BANA BU REZiL iSTANBUL KALDI


alinti





Hiç kimsenin yüreği sen olmadı..

Seni sen yapan ben olmadım

Hiç kimsenin gözleri sen olmadı..

Gözümdeki hüznü bilmedi yağmurlar...

Hiç kimsenin kimsesi olmadı senin kadar..

Sen bile sen olamadın benim kadar..

Hiç kimsenin yokluğu yok etmedi yaşamı.

Yokluğu bir ben bilirim...gözlerin kadar..

Hiç kimsenin uzaklığı uzak olmadı bu kadar..

Evren bile sonsuz değil, yokluğun kadar..

Hiç kimsenin ölümü ölüm değil, senin gidişin kadar..

Sen bile bilemedin ölümü...ben öldüm gidişin kadar...