Tekil Mesaj gösterimi

YAŞARKEN ÖLMEK

#1
Ölmek.

Kalbin durup ta bedenin hareketsiz kalması mı?Görmemek mi,duymamak mı,konuşamayıp hissetmemek mi?Ölmek sadece bir defaya mahsus o soğuk toprağın altına girmek mi?İnsan bir defa ölür hayatta ya da bir kazadan kurtulur kalbi durmuştur ama tekrar hayata döndürülür ve zamanı gelince yine ölür.Yani en fazla iki defa ölür.

Peki ama her gün yaşarken ölmek?

En kötüsü bu ya işte.Aldığın her nefeste bir başka acı hissetmek.Her gün bir başka yanmak.Canının her gün başka başka acımasına ne demeli peki.Her gün unutulmak aranmamak hatırlanmamak çok zor.Kimi insanın değeri öldükten sonra anlaşır.Ama her gün ölen ben neden değersizim?Her gün ölmekten mi?Bende istemem ölmeyi ama öldürenler utansın.Her an bir başka hüzün yaşamak insanın yaşama gücünü yaşama bağlı kalmasını o kadar azaltıyor ki.Mutlu olmak o kadar zor mu ya şu yalan dünyada ama garip kalmak çok kolay.Her yeni gün başlarken bir başka hüzünle doğuyor güne güneş,akşam olunca da ay bir başka hüzünle yansıyor geceye.Hangi gün derdinin dermanı olacak birini bulmak çok zor.Buldukların ise seni her gün yaşam diye yaşadığını sandığın ölüme mahkum ederler.

Her gün ölmek.Ne kadar acı verici.

Hayata yabancı kalmak onu yaşayamamak sanki bir başka bedende bir başkası olmak gibi.Kendi bedeninde kendin olmak onu bile yaşayamamak.Sahte dünyanın sahte gülüşleri.
Meleği andıran insanı kandıran insanlar.İnsanları anlamak,tanımak ve gerçeği,gerçek sevgiyi yaşatacak olanı seni her gün öldürmeyeni bulmak o kadar zor ki.Yolunu yıllardır beklediğin insan yüzüne gülen sonradan bir bakmışsın ki seni sırtından vurmuş.Neden diye sorduğunda cevapsız kalan bir soru.Anlamı olmayan boş bir Neden? sorusu.Bilmez çünkü bilemez ne zormuş diyemez sensizlik sensiz yanmak ne betermiş diyemez.Alışmış belli her gün yeni bir sevdaya yelken açıp temiz yüreklerin büyük okyanuslarını kirletmeye.

Her gün ölmek.Ne kadar acı verici.

Her yeni gün yeni bir hayata başlayacağını zannedip uyanırsın.Açarsın camı derin bir nefes alırsın.Umutla bakarsın masmavi gökyüzüne yüzün gülücüklerle doludur.Kuşların cıvıltısı neşe katar neşene.Güneşin kendini göstermesi,sıcaklığını hissettirmesi ise bir başka mutluluk verir.Ama hepsi geçicidir bilmezsin ki.Taa ki evden çıkıp ta kapıyı kapatıp sokağa adım atana kadar.İşte o zaman anlarsın artık hiç birşeyin anlamının olmadığını.Bilirsin eskisi kadar güzel olmayacağını.Dışarıdasın.Yine boş kaldırımlar boş dükkanlar sessiz sokaklar caddeler baş başa kalırsın kendinle.Anlarsın ki boşluktasın.Yüzün solgundur.Gitmiştir gülücükler.Soğuktur hissetmezsin.Yalnızsın ama bilmezsin.Herşey kaybolmuştur.Birden bire yine o büyük ve görkemli caminin önündesin.Bakıyorsun içeriye.Musalla taşı yine boş.Demek ki yine ölmedim dersin.Yine yaşarken öldüm.Yine yaşarken öldürüldüm.

Her gün ölmek.Ne kadar acı verici.

İlginizi Çekebilir