Buda bizim hikayemiz..xD
Kayıt ol Yardım Ajanda Skorlu Flash Oyunlar Tatlı Portal Konuları Okundu Kabul Et
Cevapla
Seçenekler
Alt 08-10-2008, 17:56 #1

LaRgE


Buda bizim hikayemiz..xD

Hepimiz o küçük mahallenin qençleriydik.Büyük hayallerimiz yoktu elbette
ama koskocaman mutluluklarımız vardı
.Herkesin imrendiği bir ortam kurulmuştu sisler altındaki karanlık mekanda
.dostluğumuz ise kardeşlikten öteydi herkes tarafından bilindiği gibi
.Kimileri tarafından serserseri diye anlandırılıyorduk
ama bunu takmıyor karşıdakilerine nispet edercesine her qün eğleniyorduk.
Çünkü bizi bizden başka kimsenin anlayamayacağını ve
bize bizden başka kimsenin qerekmediğini iyi biliyorduk.
Lanet olası hayat bize hep yalan söylüyordu.Kimimiz beş para etmeyen bir kız tarafından,
kimimiz ise bazıları tarafından satılıyorduk.
Yinede ortamı kurduğumuzda diğerlerinin moralini bozmamak için qülüyorduk.
İçimiz kan ağlıyordu ama yinede qülüyorduk.Hepimizde şu duyqu vardı.
Bir kız tarafından aldatılır,terkedilirdik.Ama yıllar qeçsede nedense ondan Vazqecemezdik.
sohbetlerimizin coqunda onlardan bahseder hüzünlenirdik.
Yani hepimiz sevdimmi kralına taptımmı allahına kadar tapardık.
Bir kahve masasında,bir futbol maçında,bir düğünün halayında hep bir aradaydık.
Başkalarını hakkında konuşurken en babasından herşeylerinin olduğunu
ama bizim kadar mutlu olamayacaklarını söylerdik.En fazla kendimize zarar verirdik.
Gençliğimize,yaşayabileceğimiz en qüzel yıllara..
Kimi orta okulda kopmuştu hayattak,kimi lisede,sanki yalnız kalmamız,
acının her türlüsünü tatmamız bir kız veya birileri için hayatımızı harcamamız için yaratılmıştık
.Hayat bize yalan söylüyordu...


Çoğu yönümüz aydıydı,bir kaç ayrı özelliğimiz vardı.Hepimizde Allah korkusu vardı tabi.
Ama inkar etmemek lazım bi kaçımız dinle alakalı değildi.
Bi kaçımız kız meselesini sever,bi kaçımız futbolu,bi kaçımız ise müzik dinlemeyi,
hep sevdiğimizi hatırlatan.
Hepimiz o küçük mahallenin qençleriydik
,hiç birşeyin olmadığı yerde herşeydik biz.Kimsenin mutluluğunuda bozmaz,mutsuzluklara mutluluk olurduk.
Hepimiz qecelerden cesaret alır,qecelerde kendimizi bulur,
qecelere derdimizi anlatırdık.Bizden başka birde qeceler vardı yani.
Bazen bitmesini hiç istemediğimiz qeceler.
Ara sıra birbirimize takılır kimi huylarımızla alay ederdik ama kimse aşırıya kaçmaz kalplerde kırılmazdı.
Ortam içindeki ortamlar ise ayrı bir tat verirdi.
İkili takım halinde ortam kurulur oynanan oyunlarda ütülen taraf tiye alınırdı.
Hani diyor ya Yusuf Hayaloğlu ''Ara sıra gıcıklaşırdın ama benim en kral arkadaşımdın''
işte bizimkide aynen öyle.
Hepimizin azda olsa ayrı özellikleri olsada yüreklerimiz hep aynıydı,kalplerimiz hep bir.
Hepimiz o küçük mahallenin qençleriydik.
Acı dolu ama mutlu yaşamayı bilen qençler.
Birbirimizin annesi-babası-kardeşi-dostu-hatta ara sıra sevqilisi bile olabiliyorduk.
Birbirimizi çok iyi tanıyor kimin nerde ne yapacağını biliyor ona qöre hareket ediyorduk.
Ara sıra tartışmalar oluyordu ortamda.Ama uzun sürmüyordu.
Sonra birbirimizi qönlünü alabilmek için elimizden qeleni yapıyorduk
.Hep aynı mekanda buluşuyor,hiç ayrılmak istemiyorduk....


Hatalarımızda oluyordu tabi.Ama kimseye yanlışımız olmuyordu.
Kötü alışkanlıklarımızda vardı elbette.
Ortamdakilerin uyarıları ve abilerimizin nasihatları ile yavaş yavaş bırakıyorduk.
En fazla kendimize yapıyorduk..
Birbirimizi çok iyi teselli ediyor saatlerce konuşulsada boş olduğunu biliyorduk.
Yanlış anlaşılmasın çünkü herkes içinden qelen sesi dinliyordu.
O kız sana yaramaz,boşver takma,adam akıllı işine qit,aileni üzme vs.vs..
Herkes işine qeleni yapıyor kızdan da asla vazqeçmiyordu.
Hepimiz o küçük mahallenin qençleriydik.Herkesin adını duyunca ürperdiği,
bazılarının pislik yaşanmaz dediği.Acıların çoqunlukda olduğu,
bizim ise bir türlü kopmak istemediğimiz mahallenin qençleri.
Küçük bir okulumuz vardı,kimimizin beş yılını çalan okul.Merdivelerinde oyunlar oynadığımız,
çimlerinde sohbet ettiğimiz,duvarlarında yatıp yıldızları seyrettiğimiz,
belkide hayatı anladığımız o küçücük okul.
Oturulacak bankları olmayan bi parkımız bile yoktu.
Yüzlerce qece kondu,binlerce insan,m,lyonlarca acı...
Hayatımızı çalanları olsada hayat bizim hayatımızdı.
En qüzel şekilde yaşıyorduk,nasıl yaşadığımızı bile bilmiyorduk.
Kim için ? Ne için ? Neden ? Nasıl yaşıyorduk.Bizim yaşamımız kimseyi
ilqilendirmiyordu.Bazılarımız okumuş,bazılarımız kendini işe vermiş
,bazılarmız ise hayattan kopmuştuk.Lanet olası hayat o kadar acımasızdıki
herşeyi-herkesi o kadar iyi anlatmıştıki bize.Hiç kimse birbirine bu kadar
yakın değildi sanki.Artık kalbimiz ne deniyorsa onu atıyordu.Hepimizde sevqi denen duyqu kalmamış,
insanlara qüvende azalmıştı...


Çünkü kimin ne olduğu anlaşılmış,
hayatımızın anlamsız,herşeyinde boş olduğu biliniyordu artık.
Herşeyimiz,tüm varlığımız,mutluluğumuz,birbirimizdik.Birbirimizi herşeyi idik..
Belkide hiç birşeydik mahallede..
Herşeyin bittiği yerde başlayan şeyler ara sıra qüzel şeylerde oluyordu
ama hiç biri uzun süre kalmıyordu.
Acılar hep uzun sürüyor nedense mutluluk hemen bitiyordu.
Gerçi hiç mutlu olamıyordukya boşverin.En ufak yaptığımız şey olay oluyordu.
Hepimizin ayrı bir hikayesi vardı.Ayrı şehirlerde,bambaşka dillerde olsada.
Ortamdakilere dair birşeyler söylemek qerekiyorsa.
Yalan yok hepimiz adam qibi adamız ve bizi bizden başka hiç kimse hiç bir dilde anlayamaz...


Benzer Konular

Görüntüleme:494, Cevaplar:2

Alt 08-10-2008, 22:17 #2

мαнɨя

Teğmen
teşekkürler emeğine sağlık




Alt 09-10-2008, 12:22 #3

helinn

Deneyimli

emeğine sağlık..




Cevapla


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler





Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 12:37 .