Ben onun mezarına gitmedim...

#1
Birgün nişanlımın karşısında geçtim... Gayet serinkanlı başladım anlatmaya...

"Seni aldattım dedim... Hemde 4 kez... Hep içimde bir pişmanlık oldu bunu sana söyleyemediğim için... İşte söyledim..."

Baktı bana, "git" dedi... Uzunca bir süre git...

6 gün sonra bir mesaj geldi ondan ; "Nişanlım olduğun için gitmiyorum. Kendi adım temiz kalsın diye, ailem incinmesin diye gitmiyorum. Ama hiç birşey eskisi gibi olmayacak. Eskiden sevdiğimdin, şimdi sadece sevgilimsin..."

Sonra devam etti bu ilişki... O benim gözlerime bile bakmadan, beni bir kez olsun aramadan devam etti...

Çok hastalandı sonra... Çok... "Ölüm Döşeği" denir ya, işte oraya yattı... Ellerimi uzattım ona, son gücüyle ellerini benden çekti...

Sırf ben istiyorum diye "Seni Seviyorum" derdi bana... Ben "söyle" deyince söylerdi... Ben güzel mesaj yaz dediğim zaman yazardı... Dedim ya ben onun sevdiği değil sevgilisiydim...

O öldü... Beni affetmeden öldü... Ve ben her 16 Mayıs'da, yani her nişan yıldönümümüzde daha çok pişman oldum...

Yanına her gittiğimde hem ağladım, hem yalvardım, hem özledim, hemde utandım... Güzel şeyler anlattım ona, onu hala sevdiğimi söyledim... Ama hiç cevap bekleyemedim... Cevap bekleyecek yüzüm olsaydı belki söylerdi bir şeyler...

Sonra gidemez oldum yanına, mezarına güller koyamaz oldum... Gücüm kesildi sanki, sabrım tükendi... Yıllarca mezarlığın yolundan bile geçemedim... Çok büyük bir hata yapmıştım çünkü... Onu özlemiş, üstünü açmıştım onun... Rahatsız etmiştim... Kudretli uykusunu bölmüştüm... Gidemedim...

Bir kaç gün önce Memleketime geldim kısa bir süre için... Ve 2 yıldan sonra, nasıl bir cesaretse, nasıl bir özlemse artık bu yanına gittim...

En büyük acıları bile bir yudumda içen ben, en kötü olayda bile hiç tepki göstermeyen ben, 25 yaşındaki koca adam oturdum yine ağladım...

Yine sarhoşluklar, perişanlıklar, suskunluk ve karanlık hakim bir kaç gündür bana...

Annem sordu bugün... "Ne oluyor sana? Yine gittin mezarına demi..."
"Hayır" dedim... "Kesinlikle hayır... Gitmedim..."
Bir saat sonra da babam... "Mezarına gitmişsin... Arabayı görmüşler..."
Bu sefer daha da serttim..."HAYIR DİYORUM SİZE!!! MEZARINA FALAN GİTMEDİM!!!"
Sanki idamdan kurtulmak isteyen bir mahkum gibi savundum kendimi... Bağıra çağıra savundum...

İşte itiraf...
Anneme ve Babama...
"Ben onun mezarına gitmedim...
Ben onun YANINA gittim..."

İlginizi Çekebilir


#2
etkileyici bi hikayeydi çok beğendim okurken sıkmadı ..
emeğine sağlık


#3
Emegine SaqLk (:


#4
çoq qüseLdi yha
qerceq mi bu x(


#5
tşk.ler cnmm


#6
Super tskler


#7
ellerine saglik
teskurler payalsim icin


#8
"€meğine Sağlık"


#9
Paylaşımın icin tşkler




Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 

Forum

Powered by vBulletin® Version 3.8.5
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.
Sitemiz bir paylaşım sitesi olduğu için kullanıcılar her türlü görüşlerini önceden onay olmadan anında siteye yazabilmektedir, bu yazılardan dolayı doğabilecek her türlü sorumluluk yazan kullanıcılara aittir.
Herhangi bir konuda (şikayet, eleştiri, öneri, vb.) bizimle iletişime geçmek için tıklayın.
-

2005-2020 Tatliaskim.com

Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 12:45 .