..Kenari Süslü KIrmizi Ayakkabilar... ( cok guzel )
Kayıt ol Yardım Ajanda Skorlu Flash Oyunlar Tatlı Portal Konuları Okundu Kabul Et
Cevapla
Seçenekler
Alt 22-11-2007, 14:28 #1

LeyL

∂üѕ∂αмℓαѕι

..Kenari Süslü KIrmizi Ayakkabilar... ( cok guzel )


Bütün bir hafta boyunca, üst üste binen yorgunluğumu
üzerimden atmaya çalıştığım pazar günlerinden biri ...
TAK! ve ŞANGIIIRRR! sesleri ile
oturduğum koltukdan fırladım.
-Ablaaa, bu yaptı ! cama o kocaman taşı bu attı...
Hiç kıpırdamıyor, orada öylece durmuş "evet ben yaptım"
der gibi yüzüme bakıyordu. Esmer yüzünde - pırıl pırıl
parlayan, kap kara gözlerinde pişmanlığa dair en ufak
bir ize rastlamak mümkün değildi.
Bilakis, umut... umut pırıltıları... "belki"ler...
-Bekle dedim, bekle geliyorum, bunun hesabını soracağım.
-Sen zahmet etme abla, ben gelirim.
Otuz saniye sonra daire kapımın önündeydi.
-Ne istedin camımdan,.. bilerek atmışsın taşı niye?
Bu sefer , hiç ses yok !
-Gel içeri dedim.
Sanki bu teklifimi bekliyormuş gibi,
ayakabılarını alel acele çıkartıp içeri girdi.
Mahçup ama pişman değil, utanıyor ama korkudan eser yok.
Tuhaf bir çelişki hali...
-Otur konuşacağız.
-Üstüm çok pis.
-Otur!
-Bir gazete kağıdı var mı abla?...
Sandalyeye koyalım öyle oturayım.
Kızmalı mı , gülmeli mi bilemedim
-Camımı bilerek kırdın, ama sandalyelerime
kıyamıyorsun öyle mi?! Otur, O-tuurr!
Sindi kaldı. Başını önüne eğdi, bir kaç saniye
süren suskunluk...
-Abla cam parasını çalışır öderim. Yalnız...
-Yalnız ne?!
-Sana anlatacaklarım var, beni biraz dinler misin?
-Mazeret mi?
-Vallaha mazeret değil. Camı kırdım,
bilerek kırdım kabul ediyorum,.. ödeyeceğim,.. ama...
-Ama ne?
-Abla, bu mahalleye yeni taşındığını biliyorum,
zengin olduğunu da biliyorum...
-Zengin mi? zengin hee ! Çalışıyorum, sabahtan
akşama kadar para kazanmak için canım çıkıyor,
bir tatil günümü evimde oturup
dinlenerek geçirmek istiyorum, gelip camımı kırıyor,
üstelik bir de "bilerek yaptım" diyorsun...
-Abla dinleyecek misin beni? Senden yardım istiyorum,
kız kardeşim için. Kırmızı ayakkabı diye tutturdu,
geceleri uyumuyor, durmadan ağlıyor..
Ona istediği ayakkabıyı alacak paramız yok.
Ben senden para istemiyorum, kardeşime bir çift
kırmızı ayakkabı al, vallaha billaha borcumu öderim.
Kardeşim hasta, çok hasta! üzülünce daha da kötüleşiyor.
Bu sözleri, duyabildiğim son sözleri oldu.
Ondan sonra neler anlattı hatırlamıyorum.
Cesareti, açık sözlülüğü, kendine olan güveni,
kız kardeşi, kırmızı ayakkabılar... Beynimin içinde
sorunlarına dair bir sürü soru işareti belirdi.
Hayatı ile ilgili, yüreğimi sızlatan tahminler, fikirler..
-Abla, tamam mı, kardeşime kırmızı ayakkabı alacak mısın?
Bu sözlerle uykudan uyanır gibi kendime geldim.
Bir kaç saniyelik suskunluk...
-Limonata içelim mi?
Bu soru umudu oldu. Gözleri parladı, yüreğindeki
umut ışığının gözlerine nasıl yansıdığını gördüm.
Bu sefer daha heyecanlı, daha cesaretli konuşmaya başladı;
-Arabanı yıkarım. O aşağıdaki oto parka bırakmana
gerek kalmaz. Ben daha iyi bakarım, kollarım, yıkar,
temizlerim... Hem de istediğin kadar,
borcumu ödeyene kadar.. Hıı? ne olur!!
O bakışları... Gözlerimin içine "ne olur evet de" der
gibi bakışları.... Çoktan razı olmuştum ama şimdilik bu
rızamdan haberi olsun istemiyordum.
-Bilmiyorum, düşünmem lazım. Sen şimdi bırak,
bir şekilde ödeteceğim ben sana bu camın parasını da,
biraz ailenden, kardeşinden sözet bana.
-Annem, bir de beş yaşında ki kardeşimle yaşıyorum.
Babam yok, bizi bırakıp kaçtı. Annem önceleri temizliğe
gider bize bakardı. O zamanlar ben okula da gidebiliyordum.
Ama sonra hasta oldu ve doktorlar çalışmasını yasakladılar.
Şimdi evde sabunluk, elbezi, çetik falan örüyor, ben de
pazarlara götürüp satıyorum.
-Annenin hastalığı ne?
-Verem. Ama geçti. Şimdi iyi sadece yorulmaması
gerekiyormuş, o kadar.
-Peki ya kardeşin, onun nesi var?
-Doktorlar "çok yaşamaz" dediler. Annem çok ağlıyor.
Geceleri yatağıma yatınca ben de çok ağlıyorum.
Kardeşim da kırmızı ayakkabı diye tutturdu,..
gece gündüz durmadan kırmızı ayakkabı sayıklıyor.
-Adın ne senin?
-Mehmet
-Kaç yaşındasın?
-12
-Peki Mehmet; bak ne güzel dertleşiyoruz, konuşuyoruz
bunun için cam kırman gerekmezdi. İnsanlardan birşey
isteyeceğin zaman, onlara zarar vermen gerekmez.
Gider konuşur, derdin-sorunun neyse anlatırsın olur biter.
Bu sefer başını iyice öne eğdi, bir iki kez arka arkaya yutkundu;
-Beni dinle diye yaptım. dedi fısıldar gibi.
-Camımı kırmadan da gelip bunları bana anlatabilirdin.
-Dinler miydin?!
-Dinlerdim!
-Haydi şimdi iç limonatanı, şu kurabiyeleri de ye,
sonra da size götür beni, annenle tanıştır tamam mı?
O nasıl bir sevinçtir ki, gözlerinde yıldızlar gördüm.
O nasıl bir sevinçtir ki, zıplasa başı tavana vuracak
ama kendini zor tutuyor.
-Abla dedi çekinerek
-Ben yedim, bu tabağımda kalanları kardeşime
götürebilir miyim?
-Sen ye, giderken kardeşine alırız.
-Olmaaazzz! izin verirsen bunları götüreyim,
vermezsen, yenilerini almanı istemem.
Sen kardeşime ayakkabı al, yeter. Var ya...
Başka hiç birşey istemiyorum.
Gözyaşlarım çoktan "Hazırol" a geçmiş "Başla" komutu bekliyorlardı.
Sustum, sadece sustum!


-Zeynep, nereye gidiyoruz biliyor musun ağbiciğim?
-Nereye?
-Sana kırmızı ayakkabı almaya.
Tanrım! bir çocuk bu kadar mı güzel güler, bu kadar mı
yakışıro küçük yüzüne o masum gülücükler...
Mehmet'le Zeynep el ele tutuşmuş önümüz sıra
yürüyorlardı, biz de annesi ile arkalarından.
Kadıncağız yol boyu, minnet-şükran-teşekkür-dua ne varsa
saydı döktü. Söylediklerini dinleyebilecek durumda değildim,
sadece izliyordum Mehmet'i, Zeynep'i...


Zeynep dükkandaki bütün kırmızı ayakkabılara büyülenmiş
gibi bakıyordu. Sanki yeryüzünde bir tek kendisi ve kırmızı
ayakkabılar varmışcasına. Sırayla her birini giyip-çıkartıyordu.
Hipnozda gibiydi.
-Bu iyi mi kızım, ayağını sıkıyor mu, acıtıyor mu?
Soruları duymuyordu, şaşkındı, inanılmaz mutluydu,
sadece ayakkabılara bakıyor, gülüyordu.
-Hangisini istiyorsun? sorusuna yanıt veremedi.
Adeta dili tutulmuştu ve o "bir süre sonra atlatır"diye
düşündüğüm hipnoz hali geçmemiş, hala devam ediyordu.
Sonunda anne bir seçim yapmak zorunda kaldı.
-Bu olsun, bunu alalım bir zahmet.
Zeynep bu söz üzerine uykudan uyanır gibi sıçradı.
Utanır, mahçum ama çok da kararlı;
-Yok! Ben bunu istiyorum, kenarında süsü var.
-Kızım bak o yazlık, bunu alalım kış geliyor...
Hem bak bu da kırmızı.
Dudağını büktü, bir süre sustu,
sonra ağlama öncesi sendromu,.. dudak titremeye başladı.
-Ama bunun kenarında süsü var.
diye tekrarladı.
-Zeynep hangisini istiyorsa onu alacağız dedim.
-Hem bak Zeynep ne diyeceğim, bir tane almak
zorunda da değiliz. iki-üç hatta dört tane bile alabiliriz.
Zeynep' in tek derdi, KENARINDA SÜSÜ ! olanına sahip olmaktı.
KENARINDA SÜSÜ OLAN' ını ve annenin beğendiğini de alıp çıktık.


Her akşam iş dönüşü küçük Zeynep i ziyaret etmek,
bende vazgeçilmez bir alışkanlık olmuştu.
O'nu görmeden duramıyordum.
Öyle tatlıydı ki... "O'na bu kadar bağlanmak doğru mu? "
bencilliğinden mümkün olduğunca uzak kalmaya çalşarak,
hep Zeynep 'e koştum.


-Ayy bu kız bir alem. dedi annesi.
-Ne yapıyor biliyor musun? Her gece ayakkabıları siliyoruz,
temizliyoruz, iç içe bir kaç poşetin içine koyup ağızını
iyice bağlıyoruz,.. Küçük hanım onları koynuna almadan
uyumuyor. Bir de, illaki KENARI SÜSLÜ'sü. Gülüştük.
-Zeynep, çok mu seviyorsun kırmızı ayakkabılarını? dedim.
Kapkara, gülen gözlerini gözlerime çevirip, başını salladı.
-Öyleyse neden ayağında değiller?
Utandı, cevap versem mi,
vermesem mi tereddütünü atlatır atlatmaz,
o her zamanki munis hali ile
-Eskir! dedi.
"İçimi acıtmak için mi yapıyorsun Zeynep?"
diye soramadım. Sustum..


Zeynep'i o çok sevdiği kırmızı ayakkabıları ile,
umutsuzluğunun dışa vurumu mekanlarda kapı kapı dolaştırıyor
olmak bana çok dokunuyordu. O kenarı süslü ayakkabıları
ile nerelere gitmedik ki. Lunaparklar, çocuk sinemaları,
çocuk tiyatroları, hayvanat bahçeleri, onkoloji servisleri,
radyoterapi merkezleri, labarotuvarlar... Her canı
yandığında o can acısının bedelini aldı! Aldı mı?!...
"Niye" diye sormak bile gelmiyordu ki aklına.
"Niye buradayız, niye canımı yakıyorlar?
"diye sormadı hiç. Neden o çok sevdiği kırmızı
ayakkabıları ile ilaç kokulu hastane koridorlarında
dolaştığımızı da. Avuclarıma teslim ettiği minicik
ellerinin, kalbimde derin bir yarayı acımasızca
kanattığından habersiz, nereye çekersem
oraya gelece kadar itaatkar, sabırlı, sorgusuz..


Umut yoktu. Çoktan beri yoktu.
Sadece .. Belki.. Bir kaç ay daha..


Bir kaç ay sonra... bir cumartesi sabahı...hıçkırık sesleri...
Kapıyı açtığımda Mehmet i elinde Zeynep in kırmızı
ayakkabıları ile yere yığılmış hıçkırır buldum. Soru sormak
"Ne oldu?" demek hiç bu kadar anlamsız gelmemişti bana.
-Ayakkabıları getirdim abla !
Mehmet'i kapımın önünde bırakıp koştum.. koştum.. koştum..
Odanın ortasına yığıp kalmış, şaşkın, acı dolu,
boş boş bakan bir çift anne gözü ile buluşana kadar koştum...
-Kızım... kızım gitti!... Uçup gitti!...
Ellerimden, avuçlarımdan kayıp gitti!
Ne acelesi, ne telaşı vardı anlayamadım.
Baksana, KENARI SÜSLÜ'sünü bile almadan gitmiş!



Benzer Konular

Görüntüleme:905, Cevaplar:5

İlginizi Çekebilir >
Alt 22-11-2007, 14:34 #2

edanaz

'01.01.2011'<3


emeğine saĞLık gÜseL Bi hİKaYeyDi





Alt 22-11-2007, 23:28 #3

* $aRi__seqeR *

Forum Üstadı

emegine saglik janimm





Alt 23-11-2007, 00:04 #4

cisilaaa

Aktif Üye


çok duygusaldı
okurken gözlerim dolu dolu oldu





Alt 13-12-2007, 14:12 #5

TheAn_gel

Aktif Üye


ayy ağlamamak için kendimi zor tuttum ellerine sağlık cnm yüreğine sağlık





Alt 13-12-2007, 15:51 #6

BiG_LoVe

Foruma Alışıyor


süper bi şey bu yaa ağlattı beni bu hikaye emeğine sağlık canım





Cevapla


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler





Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 05:55 .