Peygamber efendimiz (s.a.v)in aynaları.
Kayıt ol Yardım Ajanda Skorlu Flash Oyunlar Tatlı Portal Konuları Okundu Kabul Et
Cevapla
Seçenekler
Alt 25-03-2011, 22:52 #1

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Peygamber efendimiz (s.a.v)in aynaları.



Bir Bilal Vardı

Peygamber efendimiz (s.a.v)in aynaları.


Her sabah acı ile yattıkları yerden büyük ümitlerle doğruluyordu insanlar. Gözler ufka çevrilmiş, belli belirsiz bakışlar hep bir şey arıyordu. Umutlarla ufka bakıyor, güneşin doğuşu gibi rahmeti bekliyordu insanlar. Kalpler iştiyak içindeydi. Beklemek kaderleriydi. O kadar yürekten isteyince beklenen de bir gün gelecekti. Duaya durmuştu kalpler. Güç ve kuvvet sahibi zalimlerin elinde inliyordu masumlar. Zulüm her yerde kol geziyordu, ortalığı kasıp kavuruyordu. Bugünden de beter bir durum vardı.

Tam bir insanlık dramı yaşanıyordu. İşte bu vahşi manzarayı değiştirmek, insanileştirmek gerekiyordu. Bunun için gönderilmişti o yüce insan Hz Muhammed. Beklenen güneş doğmuştu. İnsanları barışa esenliğe çıkarmak için. Kısa zamanda dünyanın şeklini değiştirdi bu eşsiz insan. Yaşanmakta olan bu korkunç tabloyu birden rahmet ve şefkat ortamına çevirdi. Bir mucizeydi bu. Herkes görüyordu, yaşıyordu.

İnsanlar, eşyalar, tüm yaratılmışlar birbirini kardeş buldular. Niçin yaratıldıklarını anladılar. Dünyaya geliş gayelerinin ne olduğunu O’ndan öğrendiler. En yüce hedeflere ve ideallere yükseldiler. Yerde sürünmekten kurtuldu hayatlar. Bir bir kanatlandılar. Çünkü o rahmet Peygamberiydi… Yoksullar, açlar, yardıma muhtaçlar, yediden yetmişe tüm insanlar hep O’nun davetine koştular. Yıllardır aç susuz bırakılmış, mukaddesatları çiğnenmiş insanlar O’na koşuyorlardı bir bir. Tek bir ses duyuluyordu Mekke ufuklarında. Hakk’a ve hakikate doğru yürüyen bu yüreklerden tek bir ses yükseliyordu: Allahuekber, Allahuekber…

İnançları, kalplerinde atıyordu. Bu coşku engel tanımıyor, dalga dalga yayılıyordu. Kalpler Sevgilisine koşuyor, kavuşuyordu. Çok bir şey değildi insanların istedikleri aslında. Merhametti, anlayıştı, sevgiydi sadece. Onu da bulmuşlardı. Sevgililerine, şefkat ve rahmet Peygamberlerine kavuşmuşlardı çok şükür. Kureyş’in büyükleri zalimleri şaşıyorlardı bu duruma. Şaşıyordu kölelerin efendileri. Ne oldu diyorlardı bunlara, ne oldu bu insanlara birer birer bizleri terk ediyorlar? Bir türlü akılları almıyordu. Çünkü yüreklerine iman düşmemişti, hidayet nimetinden nasipleri yoktu henüz.

Miladi 7. asrın başlarında Ortadoğu böyleydi, Asya, Avrupa böyleydi. Dünya böyleydi işte. Tarihler söylüyor, “Karanlık mı karanlık bir çağ yaşanıyordu” diye.

Mekke de böyleydi. İşte böyle bir zamanda dünyaya bir güneş ama canlı bir güneş doğdu. Karanlıklar aydınlandı. Mekke’de İslam’ın ışığı ile aydınlanmış onlarca insan vardı şimdi. Bunlar ilklerdi. Bütün dünyaya kokularını saçacak çiçeklerdi. İman tohumu düşmüştü artık yüreklere. Onlardan biri de Bilal’di. Habeşli köle, zenci Bilal imanın ışığı ile yanmış, aydınlanmıştı. Pırıl pırıl bembeyaz bir yürek vardı. Zulmün karşısında susmayan, haykırandı. Habeşli bir Bilal vardı. Yüzyıllar sonra bile hâlâ çocuklarımıza onun adını verdiğimiz Bilal vardı.

Köleydi Bilal. Efendisi Umeyye bin Halef, şirkin kararttığı bu çirkin kalpli adam kölesinin gönlündeki aydınlığı, iman ışığını sezmişti. Öfkesinden deli divane olmuş, küplere binmişti. Nasıl olurdu? Kendisinin izni olmadan efendisine sormadan köle Bilal, zenci Bilal nasıl olurdu da putları terk eder İslâm’ı seçerdi? Hesap vermeliydi… Duramıyordu yerinde.

Çöl güneşinin alev alev yaktığı o Mekke gündüzünün öğle sıcağında yanan kumların üzerine Bilal’in, o temiz yürekli siyah tenli insanın çıplak vücudu gömülecekti. Gömülmekle de kalmayacak, üzerine kalkamayacağı kadar bir ağırlıkta koca taşlar dizilecekti. Böyle düşünüyordu zalim efendi Umeyye bin Halef ve düşündüğünü uygularken de en küçük bir acıma duygusu hissetmiyordu içinde.

Bir insanın tahammül hudutlarını çoktan aşan dayanılmaz işkenceler altında yanan Bilal’in dudaklarından tek bir kelime duyuluyordu… Ehad… Ehad… Ehad… Yani; Allah bir… Allah bir… Allah bir…

İşkenceler ağırlaşıyordu ama Bilal’in cevabı asla değişmiyordu. Artıyordu işkenceler… Saatler geçiyor fakat cevap yine değişmiyordu. Bilal sadece “Ehad… Ehad… Ehad…” diyordu. Işıktan mahrum Umeyye bin Halef, o incisiz sadef, o kararmış kalp işkence üzerine işkence deniyordu. Bilal’in cevabı değişmiyordu.

Bilal bu kelimeleri öylesine içten söylüyor ve Yaradanına emanet ediyordu ki çöllerin her bir kum tanesinin arasına gömülüyordu başka da gizleyecek yer yoktu. Şahidi kumlardı. Bir Allah bir de meleklerdi.

Göğsünün üzerindeki taş o her Ehad deyişte şahit oluyordu. Dersini almıştı Bilal. Laf olsun diye öylesine Ehad demiyordu. Bilerek söylüyordu, inanarak söylüyordu. Ehadiyetin cilvesine mazhardı. Her bir şeyde Halık-ı külli şey’in birçok isminin tecellisini tek tek görüyordu. Bilal’in kalbi ayna olmuş güneşi gösteriyordu. Onun için Bilal Ehad diyordu. Bilal kalbinde tecelli eden esmayı okuyordu, Ehadiyyeti gösteriyordu. Allah birdi. Vahid-i Ehad’di.

Bütün kâinatta taşınan isimlerin cilvesine mazhar bir kalpti bu mahiyetiyle. Bilal kalp aynasında tecelli eden Ehadiyeti okuyor, haykırıyordu. Rahmanın iltifatını hissediyordu üzerinde. Taş da baş da, kuru da yaş da O’nundu. Konuşan dil de atan kalp de Allah’ındı. Bilal Allah’ın isimlerini haykırıyordu. Ehad’i duymaya tahammül edemiyordular.

Kaç saat, kaç gün sürdü, kim bilir kaç gece, kaç kez tekrarlandı bu işkence. Kimsenin bir şey bildiği yoktu, Bilal de unutmuştu, unutulmuştu ama Allah unutmamıştı. Tarihler hakkında kayıt düşmüştü Bilal için. İnancı, dini üzere ısrarlı, değişmez, gönülden bağlı bir insan, diye.

Umeyye’nin çıldırdığı, kudurduğu, Bilal’in yine Ehad… Ehad… Ehad… diye soluduğu bir gündü. İlk inananlardan biri Ebabekir göründü. Müslümanların, inananların derdinin, ihtiyacının karşılayıcısı, Hz Peygamberin dava arkadaşı, gönül dostu. Umeyye’ye laf anlatmak kolay değildi. Kaskatı kalbine bir şeyin etki etmesi imkânsızdı ama herkesin bir açık kapısı vardı. Belki kesesi kursağı laf anlardı.

“Satar mısın” dedi Hz Ebabekir “bu köleyi bana?”

“7 ukiyye verirsen olur ” dedi Umeyye.

Ebabekir:

“Salıver Bilal’i, gel al paranı” dedi.

Yaralı ve bitkindi vücudu ama dipdiriydi kalbi Bilal’in. Dilinde Ehad kelimeleri ile yattığı yerden doğruldu, yeniden dirilmiş gibi kalktı Bilal. Halsizdi ama şimdi yepyeni bir dünyanın eşiğindeydi. Ebabekir büyük bir nezaketle “Artık Allah için hürsün Bilal” dedi. Bilal: “Allah mükâfatınızı kat kat versin” dedi ona. Hz. Ömer bu olayı hiç unutmaz sık sık hatırlatırdı sahabelere. “Efendimiz seyyidimiz Bilal, seyyidimiz Ebabekir’in hasenatındandır. Sevabındandır, iyiliğindendir,” derdi.

Bilal putlaşmış nefisler adına kurban edilecekti güya ama bakın ki işe, Bilal’i öldürmek istedikleri yerde Bilal dirilmişti. Bilal’i Ehad diriltmişti. Allah birdi, güçlüydü, kuvvetliydi. Bilirdi kimin ne derdi var, kim ne zaman ne şekilde kurtulacak, kim nasıl selamete ve huzura kavuşacak bilirdi O. Bilal Ehad dedikçe ufuklar şahit tutuldu, melekler yazdı bu kelimeleri, unutulmadı. Ehad dedikçe yardımcılar Allah’ın inayeti altında kol kanat gerdi onun için. Bilal acılar içinde kıvranırken bile acıyordu kafirlere. Çünkü o acıyı bedeninde hissetmeyen, ruhunda hiç duymayan biriydi O. Gerçek acının ne olduğunu biliyordu. Kendisine işkence edenlerin Allah’tan uzak kalan kalplerin, hidayet ve imandan uzakta kalan nasipsizlerin daha beter bir çölde, katılaşmış taştan da beter olan kalplerinin ağırlığı altında, cehennemden beter bir ateşte alev alev yandığını biliyordu, hissediyordu Bilal.

Bilal dipdiriydi. Bilal ölmemişti. Bilal Habeşliydi. Ama hicret emri gelmesine rağmen Habeşistan’a hicret etmemişti. Mekke’de kalmayı tercih etmişti. Bu nokta ve bu incelik üzerinde durulmaya değer. Tarihçilere bırakıyoruz onu. Bilal şimdi sevinçliydi, neşeliydi. Çünkü muhacirler arasında Medine’de Hz. Peygamberin yanındaydı, sevdiği ile beraberdi. O’nun doyum olmaz hizmetindeydi, emrindeydi.

Hicretin üzerinden sekiz ay geçmişti ki, bir gün O Sevgilinin (s.a.v.) emri ile kendini Mescid-i Nebevi’nin yakınındaki evin damında bulacaktı. Şimdi yanık ve tiz sesiyle tüm kâinata sesleniyordu Bilal. Allahuekber… Allahuekber… Müezzin olmuştu, ezan okuyordu Bilal. Mekke kumlarına soluk soluğa gömdüğü, emanet ettiği Ehad kelimelerini tek tek çıkarıyordu oradan, Allaha emanet ettiği yerden. Ehadleri şimdi Ekbere çeviriyordu. O günkü anlı şanlı direnişinin mükâfatını görüyordu ve en yüksek perdeden var gücüyle sesleniyordu Bilal. Allahuekber… Allahuekber…

Resulullah’ın yanındaydı, O’nu gölgesi gibi izledi hep. Resulullah imamdı, önderdi, Bilal de müezzindi hep. Çünkü o seyyidül müezzinin’di, efendisiydi ezan okuyanların. Onun davetine ancak mümin olan icabet ederdi. Bilal’in, Medine’de okuduğu ilk ezana, bir gün bir başka mekânda ama aynı heyecanla bir ezan daha ekleyecekti Allah. O gün de gelmişti nihayet. Mekke fethedilmişti işte o gün. Kabe’deki putlar;

“Hak geldi batıl yok oldu” (İsra suresi – 81)

İlâhi fermanı ve emri ile yerlere serilmişti. Kabe bir gusül almıştı, putlardan temizlenmişti. Tertemizdi Allah’ın evi artık. Şimdi sıra İslam’ın o yüce hâkimiyetinin Mekke ufuklarına ilanına gelmişti. Bilal hazırdı. Kabe’nin üzerine çıktı, pırıl pırıldı. Gözünde bir kaç damla yaş vardı. Hayali 10 sene öncesine gitmişti. İşkenceden, ezadan, cefadan inlediği günlere gitmişti. Bütün heyecan ve aşkı ile yıllar önce Mekke kumlarına gömdüğü o mübarek kelimeleri, Ehadleri tek tek topluyordu. Bir tek solukta topladığı bütün Ehadleri Allahuekbere çevirip söylemek istiyordu. Ve birden Allahuekber… Allahuekber… nidalarıyla inledi ortalık. Mekkenin dağlarını duvarlarını çınlattı bu ses. İnananların kalplerini coşturdu, meleklerin bile takdirine mazhar oldu bu ses. Artık kıyamete kadar Mekke ufkundan her yere, bütün kâinata yankılanıp duracaktı. Mekke’nin müşrikleri Habeşli Bilal’i Kabe’nin üzerinde ezan okurken görünce hayıflandılar kendilerince: “Yazıklar olsun bize şu köleler kadar olamadık.” dediler. “Onlar nelere erdi ne muradlara erişti, biz ise nerelerde kaldık,” diye esefle yakındılar, gafletlerine yandılar, neleri kaybettiklerine hayıflandılar.

Ama bir gün de Bilal yanacaktı. İmamını, Sevgilisini, ona ilk defa işaret edip “ezanı oku” diyeni kaybettiğine yanacaktı ve günlerce ılık ılık ama hiç kesintisiz ağlayacaktı Bilal. O’nun ardından yapamayacaktı Medine’de. Hz Peygamber Efendimizin defninden sonra bir daha Bilal ezan okumadı, okuyamayacaktı. Onun sevgi dolu yufka yüreği Hz. Peygamberin ayrılığına dayanamadı. Duramazdı Medine’de de. Her karede her adımda hatırasını yaşadığı Sevgilisinin yaşamadığı beldede. Allah düşmanlarının akıl almaz her türlü işkencelerine dayanmıştı bu yürek. İzin verilmiş olmasına rağmen asla söylememişti müşriklerin istediklerini. Sonuna kadar dayanmıştı. Son zerresine kadar…

İşte o Bilal şimdi dayanamıyordu, bütün direncini kaybetmişti Hz Peygamberin ardından. Yürek susmuştu, bütün insanlık için atan o büyük yürek susmuştu. Bilal de susmuştu, hamuştu. Hz Ebubekir halife olunca da müezzinlikten affını istedi. Halife kabul etmedi ama o yapamadı. Ona: “Eğer beni kendin için satın alıp azad ettiysen burada tut, yok Allah için hürriyetime kavuşturduysan bırak beni Şam’a gideyim. Peygamberimden öğrendiklerimi öğreteyim, dini anlatayım, bu uğurdu cihad edeyim oralarda.” Halife Ebabekir izin verdi, ona başarı diledi. Helalleştiler ve gönderdi Bilal’i. Şam’da kaldığı yıllar içinde de bütün ricaları cevapsız bıraktı. Bir gün olsun ezan okumadı. Ama bir gün kendisini ziyaret eden Şam’a teşrif eden Hz Ömer’i kıramadı. Ömer kırılmazdı ki, kırılacak insan değildi. Zordu Bilal için ama Resulullah’ın hatırı vardı. Onun en yakın arkadaşıydı Ömeri kıramazdı.

Bir kere daha o özlenen ezanını okumaya başladı ve tüm kâinat sustu o sesi dinledi.

“Eşhedü enne muhammeden Resulullah…” cümlesini söylemeye sıra geldiğinde zenci Bilal’in o pırıl pırıl yüreği dayanamadı buna. Tutamadı kendini. Yığıldı kaldı oralarda. Onun hayatında en çok ağladığı gün o gün olmuştu. Müminler de onunla birlikte o gün doya doya ağladılar.

Bir başka gün de gördüğü rüya üzerine Medine’ye Hz Peygamberi ziyarete gelmişti. Hz Peygamberin göz bebekleri sevgili torunları Hz Hasan ve Hüseyin ile karşılaştı yolda. Onları hasretle kucakladı, öptü. Hz Hasan ve Hüseyin;

“Ey Bilal ezanına hasret kaldık” dediler. “Ne olur bir kere okuyuver. Ne olur kırma bizi.” Önce yapamam dedi Bilal ama kıramazdı onları. Bunu da hiç yapamazdı. “Resulullah’ın torunlarısınız, göz bebeklerisiniz siz. Sizin ricanız onun ricasıdır benim için, kıramam sizi” dedi.

Yıllar sonra Medine’de son bir kere daha ezan okudu Bilal. Onun o unutulmaz sesini özlemiş olan Medineliler ezanına hasret kalan Medineliler duyunca birden Resulullahın tekrar dirilip, kabrinden kalkıp, aralarına döndüğünü sandılar. Bir tuhaf oldular. Mescide koşuştular. Şaşırdılar, heyecanlandılar. Bilal’i görüp ezanı duyunca oturup ağlaştılar sevinçten. O günleri andılar. Tekrar yaşadılar. Hz Peygamberle ne yaşamışlarsa tek tek yaşadıklarını hatırladılar o gün. Bilal’in Ehad’dan Ekbere ulaşan o güzel sesi bir gün geldi, sustu. Ehadine, Ekberine kavuştu. Yakınları ağlarken yanında, o gülüyordu. Başında eşi haline bakıp “ne kadar da kötü”, derken o “ne kadar da iyi, Sevgilime ve dostlarıma kavuşacağım,” diyordu. Hayatı ezan-ı Muhammedi’nin terennümü ile geçmiş, son yılları Hz Peygamberin hasretiyle ve sevgisiyle pişmiş olan Bilal şimdi son nefesinde o Sevgili dostuna kavuşmanın sevinci ile dipdiriydi.

Aradan bunca zaman geçmesine rağmen şimdi artık okunan her ezanda, o vardı biraz da. Onun sesi canlanıyordu artık. Hele sabah ezanlarında “essalatu hayrun minen nevm” “namaz uykudan hayırlıdır” demek olan ilavesi Bilal’in hatırasıydı ama Hz Peygamberin tasvibinden geçmiş, Onun nurunu almış bir ilaveydi bu.

Ey sevgili Bilal, Habeşli Bilal. Sesini Ehadden Ekbere yükselten, Mekke ufuklarını çınlatan, kâinatı inleten, ezanını meleklere dinleten varlıkları heyecana getiren, eşyayı dillendiren, vahdetten kesrete ulaşan, kesretten vahdete ulaşan, ta Habeşistan’dan kalkıp rızkını Mekke de Medine’de arayan, hidayete ulaşan sevgili Bilal. Ezanlarını duyuyoruz günde beş vakit, seni dinliyoruz, amenna diyoruz. Resulullahın davetini evrene ulaştıran, ileten Bilal. O güzel ezanların ve okuyuşların için, uyanık kaldığın gün ve gecelerin, işkencelerin için, onca çektiğin eza ve sıkıntıların için, seni şerefle anıyoruz.

Ezanın insanları namaza davet olmadığını anlıyoruz. Kainat sarayında bütün mevcudata karşı onun mahlukat namına tevhidin ilanı olduğunu biliyoruz. Günde beş vakit senden bu dersi alıyoruz. Bize ulaştırdığın ve dünyamıza taşıdığın bu yüce manalar için sana binler rahmet duaları gönderiyoruz okuduğun ezanlarla beraber her mekandan ve her zamandan. Sevgiline kavuştun, O’nun yanındasın şimdi. Huzur içinde kal, bizim için de dua buyur. Hz Ömer’i Hz Hasan ve Hüseyin’i kırmadığın gibi bir gün de bizim için ne olur bir ezan oku. Rüyamıza gir, kokunu sal ötelerden. Sesinden duyalım bir kez olsun ezanını, biz de ağlaşalım. Bu hatıraları çok görme, biz de yaşayalım. Ne olur bizi de kırma. Onlarla ol bizim için de dua et. Her ezanda adını kokunu duyuyoruz. Bize ne güzel bir hatıra bıraktın. Seninle şeref duyuyoruz. Ruhuna rahmet duası olsun. Her dilden her gönülden…

Selim Gündüzalp



Benzer Konular

Görüntüleme:2042, Cevaplar:15

İlginizi Çekebilir >
Alt 25-03-2011, 22:53 #2

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Ebu Hureyre: Güneşin Kulluğundan Rahmanın Kulluğuna


Tarih künyeleriyle tanıyor onu. İsmi lakaplarına yenilenlerden o. Farklı zamanların mühürlerini vuran iki adı var: “Güneşin Kulu” ve “Rahman’ın Kulu”. Cahiliye döneminde ismi “Güneşin Kulu-Abduşşems”, lakabı “Kediciğin Babası-Ebu Hureyre”. Hz. Peygamber ona lakabıyla hitap etmeye devam etmiş, ancak Müslüman olduktan sonra ismini “Rahman’ın Kulu-Abdurrahman” olarak değiştirmişti. Bu geniş omuzlu, kızıl sakallı, siyah sarıklı esmer adama çocukluğunda çobanlık yaparken küçük kedisiyle oynamayı sevdiği, onu kollarında gezdirdiği için verilmişti lakabı. Merhamet ve sevgi, Nebî’nin dudaklarında yeni bir anlam libasına dönüşmüş, Abdurrahman b. Sahr’a giydirilen bu sevimli giysi ona çok yakışmıştı. Hayber’in fethi sırasında Yemen’de Müslüman olup Medine’ye hicret eden Ebu Hureyre, Kâinat Güneşi’nin yörüngesine girerek ölene kadar O’nun çekim alanında kalmış, hafızasıyla sırladığı aynasıyla o nuru gelecek zamanlara yansıtmıştı. Üç yıl boyunca savaşta, barışta, evde, çölde, yolculukta, ikamette ve hacda hep O’nun yanındaydı. “Suffe Ehli” denen o 70 muhteşem yoksulun en bilgini, makamca en üstünüydü. Hz. Peygamber’i büyük bir sevgiyle seviyor, O’na olan yakınlığının yeryüzünün bütün nimetlerinden daha hayırlı olduğunu düşünüyordu. Bu yüzden sünnet-i seniyyeye sıkı sıkı sarılıyor, takvanın sınırlarını bu muhabbet haritasıyla belirliyordu. İyiliği emredip kötülükten sakındırmanın bu haritanın hayat veren nehirlerinden biri olduğuna inanan Ebu Hureyre, bu coşkun nehre zenginlerin sed çekmesine izin vermiyor, hakkı kaim kılmak için zenginle fakir arasında bir ayrım gözetmiyordu.

İlme olan düşkünlüğü onu Hz. Peygamber’in katında ayrıcalıklı kılıyor, iltifatın en kıymetlisiyle taçlandırıyordu. “Senden önce bana kimse bu soruyu sormamıştı!” diyen Hz. Peygamber’in yüzü aydınlanıyor, kıyamet günü şefaatine nail olacak en mutlu kişileri açıklıyordu: “Bütün kalbiyle ve benliğiyle ‘Lâ ilâhe illallah’ diyenler”. Öte yandan Hz. Peygamber’e olan sevgisini, “Seni görünce mutlu oluyorum! Gözüm gönlüm aydınlanıyor” sözleriyle ifade etmeye çalışan Ebu Hureyre’ye Hz. Peygamber: “İlim Kabı” adını veriyordu. Zira onun nebevî bir duayla sırlanmış güçlü bir hafızası vardı.

Zeyd bin Sâbit’in anlattığına göre bir gün Hz. Peygamber mescidde bazı sahabilerinin yanına gelmiş, “Her biriniz Allah’tan bir dilekte bulunsun!” buyurmuştu. Zeyd bin Sâbit ve bir başka sahabî dua etmiş, Hz. Peygamber de “Amin” demişti. Sıra Ebu Hureyre’ye gelince “Allah’ım senden iki arkadaşımın istediklerini ayrıca unutulmayan bir ilim dilerim” demiş, Hz. Peygamber de bu duaya “âmin” demişti. Bunun üzerine Zeyd ve diğer arkadaşı, ”Ey Allah’ın Resûlü! Biz de Allah’tan unutulmayan bir ilim isteriz” demişler, Hz. Peygamber gülümseyerek şu cevabı vermişti onlara: “Devsli genç sizden önce davrandı!”

Bir başka rivayete göre “Kediciğin Babası”, Hz. Peygamber’in, “Kim cübbesini yere serer de ben sözümü bitirdikten sonra toplarsa benden duyduğunu bir daha unutmaz!” sözünü duyar duymaz cübbesini yere sermiş, o günden sonra Hz. Peygamber’den duyduğu her şeyi aklında tutmuş, unutmamıştı. İlâhî bir sorumlulukla harfi harfine ezberlediği yüzlerce hadis-i şerîfe kendine ait bir sözün karışmaması için, “Bu benim kesemden” diye dikkat çekerdi Ebu Hureyre.

Kulluk bilinci, gündüzlerini oruca, gecelerini namaza ayırmıştı. Yoksulluğu ve Suffe Ehli’nden oluşu evliliğini Hz. Peygamber zamanından sonraya ertelemişse de, bir aile oluşturduktan sonra dahi aynı hassasiyeti eşi ve kızının da dahil olduğu teheccüd şehrâyinleriyle devam ettirmişti. Nöbetleşe uyanıyorlar, geceyi dilimlere ayırıp namazla aydınlatıyorlardı. Bir lokma ekmek bulamadıkları günlerden sevgiyle söz ediyorlar, öğrendikleri bir âyetin açlıklarını nasıl unutturduğunu anlatıyorlardı. Geceyi üçe ayırırdı Ebu Hureyre: Üçte birinde uyur, üçte birinde namaz kılar, üçte birinde Hz. Peygamber’in hadisleri üzerinde düşünürdü. Evine geldiğinde, yiyecek bir şey olup olmadığını ailesine sorar, ”yok” cevabını aldığında, tebessümünü çürütmeden, “Olsun, ben oruçluyum” derdi. O kadar kanaatkârdı ki; bir avuç hurmayla bütün gününü geçirir, bu nimetin şükrünü eda edebilmek için her vesileyle Allah’ı anardı. Yokluğa rağmen misafiri sever, azığını paylaşmakta tereddüt etmezdi. O günlerde üç cümlelik bir biyografisi vardı: “Yetim büyüdüm. Yoksul olarak hicret ettim. Karın tokluğuna çalışan bir işçiydim.”

İlimde yükseldikten sonra Hz. Peygamber tarafından İslam’ı yayması için Bahreyn’e gönderildi. Daha sonra Hz.Ebu Bekir ve Hz. Ömer dönemlerinde de aynı yerde imamlık, müezzinlik ve valilik gibi görevlerde bulundu, müslümanların meselelerini çözdü, tevazuyla çalıştı. Hoşsohbet ve nüktedandı. Medine valisi Mervan’a vekalet ettiği bir gün, hurma lifinden bir başlığı kafasına geçirip eşeğe binmiş, çarşıda bineğini koşturuyor, karşısına çıkanlara “Yol açın, emir geliyor!” diye bağırıyordu. Çocuklarla oynamaktan, onları sevindirmekten büyük haz alırdı. Geceleri oynadıkları “Karga oyunu”na gizlice katılır, sonunda ayaklarını yere vurarak onları şaşırtır ve güldürürdü. Ebu Rafi’yi davet ettiği akşam yemeğini “Buyurun emirin yemeğinden!” diyerek yağlı suyun içinde kuru ekmek sunmuştu.

Hz. Peygamber’in vefatından sonra Mescid-i Nebevî’de ne zaman hadis rivayet etse gözyaşlarına boğulan Ebu Hureyre ilim ve fedakârlık üzerine bina ettiği dünya hayatını 78 yaşında tamamladı ve Medine’deki Cennetü’l-Bakî’a defnedildi. Bâki kalan onun rivayet ettiği bini aşkın hadis-i şerif oldu. Yüzlerce yıldır dünyanın neresinde bir Müslüman Hz. Peygamber’den bir hadis rivayet etse onun adı da anılıyor: “Ebu Hureyre (r.a)’nin rivayet ettiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur:” sözü milyonlarca dudağı süslüyor.

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:54 #3

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Mus’ab bin Umeyr:Aynaların Önünden Ayna Olmaya


Adımlarıyla yangın çıkartan gencin, kömürden pencerelerinin önünden ne zaman geçeceğini merak ediyor Mekkeli kızlar. Asaletin, ince hattıyla resmettiği yüzünü ne zaman çerçeveleyeceğini sokaklarının. Kokusunu taşıyan rüzgârın bölüşülemediği pazarlarda fiyatlar yükselip duruyor hep. Hep alışverişe gitmeye hazırlanıyor Mus’ab. Hep alışverişten dönüyor. Sahip olduklarıyla sahip olmadıklarını satın alıyor hep. Üzerine titreyen zengin bir anne babaya sahip olmak, sahip olduğu şeyleri çoğaltıyor: Kervancılar en iyi kumaşlarını, en güzel kokularını, en nadir yemişlerini onun için taşıyorlar. Hadremut, onun ayaklarına bir çift ayakkabı yapabilmek için onlarca ceylanı çölden koparmaya hazır. Mus’ab’a yalnız ailesi değil kader de cömertliğini esirgemiyor: Güzel bir yüz, biçimli bir beden, gür ve kıvırcık saçlar, zekâ, akıl, hitabet ve bu harikulade harmanı koruyan soyluluk… Aklı, taşlara tanrı rolü verilmesini yadırgıyor. Taşlar yerli yerine oturunca da bir boşluk çıkıyor ortaya; neyle dolduracağını bilmediği. “Görün bana hakikat!”dese de her gün, hakikat komutla ortaya çıkmıyor. O günlerde “arayanlar”ın yolu ise mutlaka Erkam’ın Evi’ne çıkıyor. Zira Mekke’nin bu esrarengiz evi bir mücevher mahfazası gibi saklıyor hakikati.

Kapıyı bir kölenin açması doğal, peki köleyle efendinin birbirlerine sarılıp ağlaşmaları! Eski bir köle Habbab bin el-Eret, yeni bir kul Mus’ab bin Umeyr! Çünkü açılan kapıdan girdi içeriye ve O’na götürüldü. Çünkü O’nun yüzünü gördü ve dudaklarındaki her kelimenin, hakikatin nadide parçaları olduğunu fark etti birden. Mus’ab hayatının en büyük alışverişini işte o gün gerçekleştirdi. Erkam’ın evinden çıkarken her şeyini bıraktı orada. Bütün elbiseleri eskimiş, bütün ayakkabıları delinmiş, bütün yemişleri çürümüştü. Bütün sevgililere sevgilerini, bütün çiçeklere kokularını geri vermişti. Erkam’ın evinden çıkarken yanında yalnız kalbi vardı. Bir bahar temizliğinin ardından Son Peygamber’in kelimeleriyle boyanan kalbi.

Vücutta öyle bir parça vardı ki o değiştiğinde her şey değişirdi. Böyle diyordu Nebî. O değişti. Her şey değişti Mus’ab’ın hayatında. Öncelikleri göz açıp kapayıncaya kadar yerlerini terk ettiler. Hz. Peygamber’in(sas) yanında olma, namaz ve İslâm’a dâvet doldurdu boşalan yerleri. Osman bin Talha onu çarşılarda ararken namazda bulunca dehşetle koştu ailesine. Annesi Hamne’ye, “Oğlun namaz kılıyor!” dedi büyüyen gözlerle. “Demek namaz kılıyor!” dedi anne bir belaya uğramışçasına. Üzerine titrediği, kendi elleriyle giydirip, güzel kokular sürdüğü oğlu namaz kılıyordu ha! Sözle ikna edilemeyince dininden dönmeye, baba evinin mahzenine hapsedildi Mus’ab. Annesinin ve babasının gardiyanlığında günlerce aç susuz kaldı. Habeşistan yolu görünmüştü kapı aralandığında.

İki kez Habeşistan’a hicret etti; zira değişmemişti Mekke. Yumuşamamıştı siyah kayalar. Fakat güvende olmak da neydi Habeşistan’da, Mekke’deyken Peygamber. Sonunda dayanamayıp döndü yurduna. Burada sözü bırakalım Hz. Ali’nin dudaklarına: “Rasûlullah ile oturuyorduk. Bu sırada Mus’ab bin Umeyr geldi. Yamalı bir elbise vardı üzerinde. Bu manzara karşısında gözyaşları hücum etti mübarek gözlerine Rasûlullah’ın ve dilinden şu kelimeler döküldü: ‘Kalbini yüce Allah’ın aydınlattığı şu adama bakın! Anne ve babası en iyi yiyecekleri ve içecekleri sunuyordu ona. O Allah için her şeyi terk etti. Allah ve Rasûlü’nün sevgisidir onu bu hale getiren!’”.

Sevgi insana neler yaptırmaz ki! Bütün dünyayı karşısına almak pahasına “Seni kendi nefsimizden üstün tutacağız!” dedirtir insana. İlk Akabe Bîatı’nda Medine’den gelen on iki kişinin bağlılık yeminlerinin ilk cümlesidir bu. Bu bir avuç müslüman, inançlarını kesin sözlerle mühürledikten sonra “Ensar” yani “Yardımcılar” olma şerefini elde etmişler, bununla beraber İslâm’ı öğretecek bir “Yardımcı” daha istemişlerdir Son Peygamber’den. İşte Allah’ın Elçisi’nin gönderdiği elçidir Mus’ab bin Umeyr. Elçiler gönderildiği makamı temsil ederler. Mus’ab, güleryüzü, nezaketi, tatlı dili ve güzel ahlâkıyla efendisini temsil etmeye gider Medine’ye. Es’ad bin Zürâre’nin evini bir Kur’an okuluna dönüştürür. Medinelilere tebessümüyle tatlandırarak anlatır İslâm’ı. Namaz kılacakları zaman imamları, ihtilaf ettikleri zaman hakemleri olur. Hz. Peygamber’in izniyle İslâm tarihinin ilk Cuma namazını kıldırır Sa’d bin Hayseme’nin evinde. Ve sonunda Medine’nin bütün evleri tek tek aydınlanmaya başlar. Bu durumdan endişelenenler de vardır; değişimle birlikte toplum içindeki yerlerini kaybedeceklerini düşünenler… Kabile reislerinden Useyd bin Hudayr da onlardandır. Mızrağıyla dalar Mus’ab’ın hitap ettiği topluluğun içine ve gürler: “Buraya zayıf akıllıları aldatmak için mi geldiniz! Canınızdan olmak istemiyorsanız terk edin burayı!” Mus’ab savrulan tehdidi güler yüzüyle savuşturmuş, “Biraz soluklanıp sözüme kulak verir misiniz? Hoşunuza gitmezse söylenenler, derhal ayrılırız yanınızdan,” diyerek İslâm’ın ne anlama geldiğini tatlı tatlı anlatmış, Kur’ân’dan âyetler okumuştur. Useyd mızrağını yere saplamış ve “Ne güzel! Ne güzel!”diye haykırmıştır birden. Sonra sormuştur heyecanla Mus’ab’a: “Bu dine nasıl girilir!”

Mus’ab yalnız bu dine nasıl girileceğini değil, bu dinin nasıl yaşanacağını da göstermiştir insanlara. İkinci Akabe Bîatı’na Medine’den katılan ve Son Peygamber’in “Kanınız kanımdır… Affınız affımdır… Ben sizdenim, siz benden!” sözleriyle onurlanan yetmiş beş kişinin başındadır o. Medine’yi efendisinin teşrifine hazırlayandır o, Bedir’de sancağını yükselten… Ve nihayet Uhud’ta bir kez daha taşıma şerefi bahşedilen mübarek sancağı. Son Peygamber sanılarak önce sağ kolu kesilen, sancağı sol eline alınca sol koluna kılıç indirilen. İki kesik kolla sancağı göğsüne bastırıp “Muhammed ancak rasûldür. Ondan evvel daha nice peygamberler geçmiştir” âyetini okuyarak Hz. Peygamber’e siper olmaya devam eden. Sonunda İbn Kâmia’nın mızrağıyla şehadet makamına yükselen… Son Peygamber’in şehit olduğundan habersiz “İleri ey Mus’ab! İleri!” diye bağırdığı arkasından. Mus’ab suretinde sancağı taşıyan meleğin, “Ben Mus’ab değilim!” dediği an. İşte o an!

Nebî’nin yine gözlerinin dolduğunu görüyor Hz. Ali. Ahzab Sûresi’nden okuduğu âyetlere kulak kesiliyor, nâşının başucunda: “Müminlerden öyle yiğitler vardır ki, onlar Allah’a verdikleri sözde sadakat gösterdiler. Onlardan bazıları şehit oluncaya kadar çarpışacağına dair yaptığı adağını yerine getirdi. Kimisi de şehit olmayı bekliyor. Onlar verdikleri sözü asla değiştirmediler.”

Ve işte o an. Şehidin defnedilme ânı. Bir zamanlar Mekke’nin en zengin ve yakışıklı delikanlısı olan Mus’ab’ın üzerini örtecek kefen bulunamıyor. Başı örtülse ayakları, ayakları örtülse başı açık kalıyor. Ve ıslak gözlerle hırkanın baş tarafa çekilmesine, ayakların otlarla örtülmesine işaret ediyor Son Peygamber. Son Peygamber Mus’ab’ı işaret ediyor!

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:54 #4

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Selmân-ı Fârisî: Ateşten Nura, Mabih’den Selmânu’l- Hayr’a


Ateşin büyütüldüğü bir Mecusî evinde doğdu Mabih. O büyüdükçe ateş küçüldü. Baba ateşten bir tanrı yontsa da çocuğa, çocuk ateşi çoktan söndürmüş, hakikati öğrenebilmek için yanıp tutuşuyordu. Aklı geleneklere kurban etmedi Mabih. İsfahan’ın Cey beldesinde başlayıp Medine’de sona eren yolculuğu boyunca elini bırakmadı onun. Akıl sahihse şayet, merdivenin trabzanı gibi eşlik ederdi yükselişe. İşte ilk basamak: Mabih tarlalarda dolaşırken karşısına çıkan Kilise’yle kıyaslıyor evlerindeki ateşi. Görünmeyen bir tanrıya iman, ateşi dumana çevirip yakıyor gözlerini. Ona “Hangi din gerçektir?” sorusunu sorduruyor. Cevapta endişe var: “Yoksa babanın dininden başka bir din mi arıyorsun?” Endişeye mahal yok. “ Hayır! Göklerin ve yerin Rabbini arıyorum!”

Biricik oğlunu hapsediyor baba. Şam’a giden kervanla kaçıyor çocuk. İkinci basamakta bir rahip var. Şam’ın büyük âlimidir diye bağlansa da kapısına, çok geçmeden yoksulların hakkının küpünde biriktiğini fark edip soğuyor ondan. Üçüncü basamakta başka bir rahip var. Bu kez karar isabetli. Rahip dindar ancak ölüm yakın. Mabih yeni bir adres istiyor ondan ölmeden önce. Yeni adres: Musul. İşaret edilen zat yine salih bir rahip. Fakat ölüm yine yakın. Mabih ondan da bir işaret bekliyor. Bu kez parmak Amuriyye’deki (Sivrihisar ) bir rahibi gösteriyor. Mabih yeniden yollara düşüp ilme talip oluyor. Ancak bir müddet sonra beşinci durağa da uğrayan ölüm, rahibe Mabih’i titreten şu sözleri söyletiyor: “ İbrahim(as)’in ailesinden bir adamın çıktığını duyacaksın. Gidebilirsen O (sav)’na git. Çünkü o hak dini getirmiştir. Bu peygamberin alametlerine gelince: Kavmi onu sihirbaz, mecnun ve kahin diyerek reddedecektir. O hediyeyi kabul edip yiyecek, sadakadan ise yemeyecektir. İki kürek kemiğinin arasında peygamberlik mührü vardır.”

Ve beş duraktan sonra başlıyor asıl yolculuk. Medine’den gelen tüccarlar “İbrahim(a.s) soyundan bir adam”dan söz ediyorlar hararetle. Mabih heyecanla Medine’ye gitmek istediğini söylüyor kervancıya. Kervancı bunun karşılığında ne vereceğini soruyor Mabih’e. “ Sana verecek bir şeyim yok. Fakat kölen olurum.”diyor Mabih. Kervancı teklifi kabul ediyor. Mabih’in sırtında ve göğsünde yaralar çıkıyor çalışmaktan hurma bahçelerinde. Şikayetçi değil, çünkü arıyor. Yaşlı bir Farisî kadından “Peygamberliğini açıklayan adam”ın yerini öğreniyor sonunda. Sonunda biraz hurma toplayıp koşuyor ona. “Nedir bu? Sadaka mı hediye mi?”diye soruyor Allah’ın elçisi. Sadaka olduğunu öğrenince yemiyor ondan, ancak ikram ediyor ashabına. Ertesi gün yine koşuyor Elçi’ye Mabih. Bu kez hediye hurmalar var elinde. Hediyeyi kabul ediyor Elçi ve yiyor ondan. Dahası Mabih’in sırtındaki mühre bakmaya çabaladığını görüp, ridasını çıkarıyor. İşte mühür! Mabih öpüyor mührü ve sarılıyor Nebî’ye. Nebî: “Git ve özgürlüğünü satın al!”diyor ona.

Özgürlüğün bedeli üç yüz hurma fidanı ve kırk ukiyye altın. Sahabiler hurma fidanı taşıyor kardeşlerine. Hz. Peygamber kendi elleriyle dikiyor hurmaları. Kırk ukiyye altın yerine ulaştırılıyor. Mabih’in adını Selman koyuyor Nebî. Selman, gazvelerde sancaktarlık yapıyor. On kişinin kazdığı hendeği tek başına kazıyor Hendek savaşında. Selmanu’l- Hayr (Hayırlı Selman) lakabını veriyor bu yüzden ona Peygamber. Selman sadece bedenini değil ruhunu da azad eden “Elçi”yi “ölçü” yapıyor hayatında.“Hiç kimse elinin emeğinden daha değerli bir şey yememiştir” Hadisi ona hurma dallarından sepetler ördürüyor. Evindeki eşyaları fazla buluyor ve “Dostum(Peygamber), bana bunları edinmeyi tavsiye etmedi. O (sav) dünyadaki eşyamın bir yolcunun yanında taşıdıkları gibi olmasını tavsiye etti.” diyerek dışarıya çıkarılmasını istiyor eşinden. Evlendiğinde “Eşini nasıl buldun?” diye soran arkadaşlarına “Yüce Allah örtüleri, perdeleri kapıları içeridekileri gizlemek için var etmiştir.” diyerek Hz. Peygamber’in, yatak sırlarını veren kimseleri sokakta çiftleşen hayvanlara benzettiğini hatırlatıyor.

Selman’ın hatırlattığı başka şeyler de var. Kendisini mukaddes topraklara çağıran Ebu’d-Derda’ya, “Toprak ve muhit insanı yüceltmez, insanı ancak amelleri yüceltir,”diyerek dinin özüne işaret ederken, bir sinek yüzünden iki adamdan birinin cennete diğerinin cehenneme girdiğini söyleyerek “küçük şey yoktur” gerçeğine dikkati çekiyor. “Ailenin senin üzerinde hakkı vardır. Geceleri namaz kıl, ama uyu da. Gündüzleri oruç tut, ama ara da ver” diyerek dengeye davet ederken, dünya maişetini temin etmenin kaygılardan uzaklaşıp ibadete yönelmedeki olumlu rolünden bahsediyor. Selman hikmeti öylesine önemsiyor ki, “Burada namaz kılacak temiz bir yer var mı?” diye sorduğu kafir bir kadının “ Sen temiz bir kalp bulmaya bak, namazı ise dilediğin yerde kıl” sözüyle sarsılıyor ve “Kafir bir kadının kalbinden çıkan hikmetli söze bak!” diyor yanındaki arkadaşına.

Hz.Ömer vaktinde Medâin şehrinin valiliğini yapıyor Selman-ı Fârisî. Ne vali! Otuz bin kişiye hutbe okuduğu zamanlarda bile iki parçadan oluşan bir giysisi var! Bu iki parçadan birini seccade olarak kullanıyor, diğerini ise giyiyor. Başka elbisesi yok. Valilik maaşını yoksullara dağıtıp, el emeği ile geçiniyor. Topraktan çanak yapıp üç dirheme satıyor. Onun bir dirhemi ile yeni malzeme alıyor, bir dirhemini sadaka veriyor, bir dirhemiyle ise evinin ihtiyaçlarını karşılamaya çalışıyor. Süslü sözlerle halk nazarındaki makamını parlatmak yerine hakikatin solmaz nurunu paylaşıyor ömrü boyunca. Bir keresinde onun geldiğini duyan bin kişi koşuyor mescide. Selman, ayakta kendisini görmeye çalışan insanları oturmaya davet ettikten sonra Yusuf Suresi’ni okumaya başlıyor. O da ne! Topluluk dağılmaya başlıyor. Bin kişiden geriye yüz kişi kalıyor yalnız. Bunu gören Selman, o kalbi ince adam, okumasını kesip kalkıyor ayağa. Kükrüyor Selman, bütün zamanların müslümanlarına:

“Siz yaldızlı sözler istiyordunuz! Ben size Allah’ın kitabını okuyunca çekip gittiniz!”

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:55 #5

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Ebû Zer El-Gıfârî: Yağmacılıktan Yağmur Olmaya


Yağmacıların içinde Ebû Zer de vardı. İri yapılı, uzun boylu, gür saçlı, esmer adam… Kervanların kâbusu. Bildiğinden şaşmayan korkutucu. Çölü ezbere bilen Bedevî. Öyle bir kabileye mensup ki haram aylarda bile haramiliği sürdürüyor. Gıfar kabilenin adı. Gıfarlı Cündeb b. Cünâde, namı diğer Ebu Zer’in kavmindekilere benzemeyen bir yüzü daha var: Putlara tapmıyor! Bu yüzden bir peygamberin varlığını duyar duymaz koşuyor Mekke’ye. Adresini soruyor O’nun. Cevabın içindeki taş ve kemik parçaları, kanlar içerisinde bırakıyor onu. Yine de işaret edilen eve girmekte tereddüt etmiyor. Bu İslâm’a girişi demek. Hz. Ebu Bekir’e Müslüman olmadan önce de putlara tapmadığını söylüyor. “Nereye yönelirdin?” sorusunu ise, “Bilmiyorum,” diye cevaplıyor ve ekliyor: ” Nereye yöneltirse Allah!” İlk dörde ya da beşe giriyor yarışta. Yani ilk müslümanların arasına. Heyecanla, “Dinimi açıkça haykırmak istiyorum!” diyor Son Peygamber’e hemen. “Öldürülmenden endişe ederim!”cevabını alıyor. “Beni öldürseler de yapacağım bunu!” cümlesiyle geliyor ısrar. Susuyor Hz. Peygamber.

Kâbe’nin yanında şehadet getiriyor coşkuyla. Üzerine yürüyorlar anında. Öldü sanarak bıraktıklarında morarmış bir beden kalıyor geride. “Seni bundan alıkoymuştum!” diyor Peygamber üzüntüyle. ” Bunu yapmalıydım!”diyor Ebu Zer. Ertesi gün yine aynı yerde. Yine ilan ediyor Muhammed (sav)’in Allah’ın elçisi olduğunu. Yine dövülüyor kıyasıya. Baktı ki olmayacak, kabilesine göndererek uzaklaştırıyor Mekke’den onu Rasûl. ” Onları İslam’a davet et ve çağırılana kadar gelme!” diyor. Ebu Zer, yağmacıların arasına dönüyor ve rahmet yağmuru gibi yağıyor üstlerine. Yeşeriyor çöl. Yarısı müslüman oluyor Gıfar Kabilesi’nin. Ve bir gün koşuyor tekrar efendisine. “Es-Selâmu aleyke Ya Rasûlallah!”diye selamlıyor Nebî’yi. “Ve Aleykesselam!” diye cevaplıyor Hz. Peygamber. Birbirlerine rahmet ve esenlik diliyorlar. İslâm’ın selamını ilk veren kişi oluyor Ebu Zer. Ve beş meşale veriliyor eline: Zayıfları sevmek, üstlere değil altlara bakıp şükretmek nimetlere, zor da olsa hep hakkı söylemek, Allah yolunda kınamasından korkmamak kimsenin!

Uhud Savaşı’ndan sonra hicret ediyor Medine’ye. Ashab-ı Suffa denen o güzel yoksullar içinde yerini alıyor. Soruları yağmur damlaları gibi düşüyor Mescid-i Nebevî’ye: ” gerçek müslüman kimdir?”, “Peki en en kâmil mümin?”,” En hayırlı hicret hangisidir?”, “En büyük âyet hangisidir?”… Cevaplar sağnak halinde yağıyor: “Gerçek Müslüman, insanların elinden ve dilinden emin olduğu, zarar vermekten uzak olandır.”, ” En kâmil mümin, en güzel huylu olandır.”, “En hayırlı hicret, günahları terk etmektir.”, ” En büyük âyet Âyetü’l- Kürsî’dir.”… Akşam olduğunda Suffelileri paylaşıyor Medineli zenginler akşam yemeği için. Ebu Zer gitmiyor. O hep geride kalan beş on kişiyle birlikte Hz. Peygamber’in yanında yemek yemeyi tercih ediyor ve yemekten sonra mescidde uyuyor arkadaşlarıyla. Kim bilir ne rüyalar görüyorlar!

Rüyalarını bilmesek de kâbuslarını biliyoruz Ebu Zer’in: Mal yığan zenginler… “İnsanlar ölmek için doğuyorlar, yıkılması için inşa ediyorlar, geçici olana tutkuyla sarılıp, kalıcı olanı fırlatıp atıyorlar. Ah! İnsanların hoşlanmadığı iki şey aslında ne güzeldir: Ölüm ve yoksulluk!” diyerek yükseltiyor kulluk çıtasını. Zenginlerin farkına varamadıkları bir hırsla kendilerini katlettiklerini düşünüyor. Ona göre ancak iki şey gözetilebilir yeryüzünde: Helal rızık ve âhireti kazanmak. Üçüncü bir amacı varsa insanın zarardadır. Hem ihtiyacı olandan fazlasına tamah etmek de ne! “Malın iki dirhem olsun! Birini ailen için harca, diğerini ahiretin için, bir üçüncü dirhem sana yarar değil zarar verir!”, “İki dirhemi olanın hesabı bir dirheme sahip olandan daha zordur!”, “Bir keseye atılıp ağzı bağlanan her altın ve gümüş tanesi, sahibini yakacak birer kordur, ta ki onu Allah yolunda harcayıncaya kadar.”, “Şu insanların haline bak! Tövbekârlar dışında çoğunda hayır yoktur!” Ebu Zer’in cümleleri oklar gibi yağınca zenginlerin üstüne, sevilmeyen biri oluyor. “Ne oldu! Bir topluluğun yanına oturunca bırakıp gidiyorlar seni!” diye soruyorlar ona. Ebu Zer’in gülümsemesinde yangın çıkıyor: “Çünkü ben onlara ‘mal yığmayın!’ diye emrettim!”

“Gökkubbenin altında ve yeryüzünün üstünde Ebû Zer’den daha doğru sözlü kimse yoktur!” demişti Son Peygamber, bu mert sahabî için. (Tirmizî,”Menâkıb”,35; İbn Mâce,”Mukaddime”,11) “Ebû Zer yeryüzünde Meryemoğlu Îsa’nın zühdüyle yürür.” sözüyle sırlamıştı o aynayı.( Tirmizî, “Menâkıb”, 35) Mizacının emirliğe uygun olmadığını düşünerek emîr olmasına izin vermese de, ölüm döşeğindeyken yanına çağırıp kucaklamıştı onu. “Sen iyi bir adamsın, sâlihsin, benden sonra çeşitli imtihan ve belalar gelecek sana!” demişti. Nasıl mı karşılık vermişti Ebu Zer? Kulak verelim muhteşem cevabına: “Merhabalar. Hoş gelsin, safalar getirsin Allah’ın izniyle!”

Hoş ve safalar getirdi ona her imtihan. Oğlunu kaybetti bir baskında. Hz. Ömer’le Kudüs’e girdi, Amr bin Âs’la Mısır’a. Anadolu fethedilirken oradaydı. Kıbrıs fethedilirken orada. Sultanların baskılarına boyun eğmedi. Boyun eğmedi konuşma yasağına. Susmaması üzerine Medine’ye üç mil mesafedeki Rebeze’ye sürüldü. Kendi arzusuyla gitti diyenler de var. Hz. Ali ve oğulları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin, Ammar b. Yâsir ve Âkil b. Ebû Tâlib yanında yürüyerek uğurladılar onu. Uğurladılar, yaklaşmıştı büyük yolculuğu. İki sene bu tenha diyarda tefekkür etti bir başına. Ve 653 yılının Temmuzunda teslim etti ruhunu.

Ölmeden önce bir kafile geçti Rebeze’den. Kaderin kafilesi. Kûfe’den dönen İbn Mes’ûd vardı kafilenin başında. Hz. Peygamber’in “Sizden biri ıssız çölde ölür ve ona bir grup mümin rastlar,” hadisi tecelli etti. İbn Mes’ud “Allahu Ekber!” diyerek kaldırdı elini. Çölde bir avuç mümin cenaze namazını kılarken, o hep şu cümleyle gülümsedi: “Allah’a yemin ederim ki hepiniz dünyaya sarıldınız!”

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:56 #6

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Abdullah b. Mes’ûd: Kesintisiz Bir Işık


“Misvak Sahibi” diyorlar ona. Sahip olduğu diğer eşyaların sözcülüğünü üstleniyor misvak: Bir yastık, bir elbise ve bir çift terlik… Kısa boylu, uzun saçlı, esmer ve zayıf adam, Son Peygamber’in inci dişleri için misvak kesiyor erak ağacından. Rüzgar estikçe sallanıyor dallarla. Sallandıkça iki ince dal ortaya çıkıyor ve güldürüyor arkadaşlarını. İşte o anda yüzü asılıyor Nebî’nin . “Neden gülüyorsunuz?” diye soruyor ashabına. “Ayaklarının inceliğine gülüyoruz!”diyorlar. Son Peygamber yemin ediyor kendisine can veren Allah’a. Ve yemininin sağlam kulpuna şu levhayı asıyor: ” Kıyamet günü onun ayakları, Uhud Dağı’ndan ağır gelecek mîzanda.”

Demek ki bu ayakları izlemek gerekiyor:

Küçük çoban dal gibi bacaklarıyla koşuşturuyor koyunlar arasında. Hz. Peygamber, dostu Hz. Ebu Bekir’le geçiyor sürünün yanından ve sütü olup olmadığını soruyor küçük çobana. İbn Mes’ûd, Ukbe b. Ebî Muayt’ın emaneti olduğunu söylüyor sürünün. Bunun üzerine hiç yavrulamamış, sütü olmayan bir koyun göstermesi isteniyor ondan. İbn Mes’ûd süt verme ihtimali olmayan bir koyunu yanaştırıyor Nebî’ye. Nebî, koyunu sağmaya başlıyor mübarek elleriyle. Küçük çoban işte o gün büyüyor. Büyüyor ve evrensel bir yarışta altıncı olarak göğüslüyor ipi. Fakat bu öyle bir yarış ki bir madalyayla sona ermiyor. Son Nefes ipine değene kadar çırpınıyor ayaklar.

Demek ki bu ayakları izlemek gerekiyor:

İşkenceden payını alan bedeni Habeşistan’a götüren işte bu ayaklar. Bu ayaklar Peygamber’den sonra ilk kez Kâbe’de Kur’ân okumaya götürüyor sahibini. Ey Kur’ân’ı indirildiği tazeliğiyle dinlemek isteyenler! Abdullah b. Mes’ûd’a kulak vermeye çağırıyor Nebî! “İste! Alacaksın!” diyor İbn Mes’ûd’un tilâvetini dinlerken. Bu ayaklar ilk hicret eden kafile içinde yerini alıyor Medine’ye. Uhud’ta dağılırken ordu dimdik duruyor ve cezalandırmak için yürüyor Ebû Cehil’i Bedir’de. Son Peygamber, Ebu Cehil’in kılıcını ona veriyor sildiği için tarihten “Firavun”u. Parlıyor cehlin paslı kılıcı.

Ah ne kadar seviyor efendisini! Uykudan o uyandırıyor ibadet vakti geldiğinde. Asasıyla yol açıyor önünden. Ayakkabılarını çevirip hazırlıyor, gitmek istediğinde. Ve hep şu duayı okuyor: “Allah’ım! Tükenmeyen bir îman, sonsuz gerçek nimetler ve kesintisiz bir ışık ver bana. Beni cennette Peygamber’in dostu yap.” Yüce Allah duasını kabul ediyor İbn Mes’ûd’un. Kesintisiz ışığı kucaklıyor bu naif ayna. “Sahabi Hanım’ın oğlu sahabî” cennetle müjdelenen on bahtlıdan oluyor. Fakat kıyametin dehşetini yaşamaktansa kül olmaya razı o. Dört elle sarılıyor ilme. Yetmişi aşkın sûreyi Peygamber’den öğreniyor. İnsanlar uyurken geceyi ihya ediyor, sevinirlerken hüzünleniyor, gülerlerken ağlıyor. Katı kalplilikten, zulümden, kibirden ve kalp kırmaktan Allah’a sığınıyor. Bu ruhla tefsir ve fıkıh okullarının temellerini atıyor Kûfe’de. Ebû Mûsa el- Eş’arî’nin ” O varken bana bir şey sormayın!”sözünü, Hz. Ali, “O Kur’ân ve Sünnet’i bilir,” diyerek tamamlıyor. Ve ayna yansıtıyor kesintisiz ışığı.

Yeni Müslüman olanlar ondan öğreniyorlar İslâm’ı. Her öğüdü kulaklarında çınlıyor: ” Kalpler boş zarflardır, Kur’ân’la doldurun”, “Gündüzün uyuşuğu, gecenin leşi olmayın!”, “Namaz kılan Melik’in kapısını çalar!”, ” En gamlı ev, içinde Allah’ın Kitabı’nın okunmadığı evdir.”, “İlim Allah’tan korkmaktır.”, “Bilip de uymayana yazıklar olsun!”, “Takvaya sarılanlar efendilerdir, fakihlerse kumandan!”, “Nice zevkler var ki ardında upuzun bir keder bırakır.”, ” Kur’ân’a göre hareket et! Sana boş şeyler getireni dostun olsa da reddet!”, “Yeryüzünde dilden daha fazla hapsedilmeye lâyık bir şey yoktur.”, “Hiçbiriniz dinini bir adama bağlamasın. Eğer ille de birine uymak istiyorsanız, ölülere uyun. Zira diri adamın fitnesinden her zaman korkulur.” İbn Mes’ûd en can alıcı sözünü ise kendisine “İyiliği emretmeyen ve kötülüğü yasaklamayan mahvoldu!” diyen İdris eş- Şeybânî’ye söylüyor: ” Daha doğrusu, kalbi iyiliği tanımayan ve kötülüğü doğal karşılayarak alışkanlık haline getiren mahvolmuştur.”

Abdullah b. Mes’ûd, küçük bir çobanken tanıştığı Son Peygamber’in hayat tarzını kadıyken de, valiyken de, maliye nazırıyken de değiştirmiyor. O, ” Halk doğruyu seçerse ben de doğruyu seçerim. Halk doğru yoldan saparsa, ben de saparım,” diyen kimliksiz ve kararsız kişiler olmaktan sakındırıyor müminleri. Herkesin inkar ettiği zamanlarda bile mümin kalmaya çağırıyor Müslümanları. ” Dünyaya aşık olan âhirette, âhirete aşık olan dünyada zarara uğrar. Fani dünyayı âhiret için vurun duvara!” diyor. Ona göre dünyanın tadı kaçmış, gam ve gölgesi kalmıştır. Artık ölüm en güzel armağan haline gelmiştir. Hak Teala dolunaylı bir gecede ayla baş başa kaldığımız gibi hepimizle birer birer baş başa kalacaktır. Ve soracaktır o müthiş soruyu tepeden tırnağa bizi ürperten: ” Ey Ademoğlu peygamberlere uydun mu! Bildiklerin arasında neleri yaptın? O halde seni aldatan ne!”

Altmış yaşlarında vefat ediyor İbn Mes’ûd.

Demek ki bu ayakları izlemek gerekiyor…

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:56 #7

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Hz.Hatice: Allah’ın Selam Gönderdiği Kadın


Bir dal parçasıyla çizgiler çekiyor toprağa. Talebeleri büyük bir dikkatle elini ve dudaklarını izliyorlar. Gördükleri: Dört uzun çizgi. Duydukları: ” Biliyor musunuz nedir bunlar?” Çizgiler uçsuz bucaksız bir kara tahtaya dönüşen yeryüzünden gözlerine akıyor. Soru, ellerinden tutup böyle zamanlarda bir ağızdan söyledikleri o tanıdık cümleye götürüyor: ” Allah ve Rasûlü’dür en iyi bilen!” Bu teslimiyet cümlesi, kendisinden sonra gelecek bütün cümleleri kucaklamaya hazır olduklarını gösteriyor. Kapılarını sonuna dek açıyorlar yeni bir hakikati karşılamak için. Hakikat bu kez Nebî’nin şu kelimeleriyle yansıyor kalp aynalarına: ” Cennetlik kadınların en üstünleri Huveylid’in kızı Hatice, Muhammed’in kızı Fâtıma, Firavun’un zevcesi, Müzâhim’in kızı Asiye ve İmran’ın kızı Meryem’dir.- Allah hepsinden razı olsun.”

Allah hepsinden razı. Öyle ki içlerinden birine selam gönderiyor meleğiyle. Cebrail (a.s), bu yüce selamı iletmekle kalmıyor, kendi selamını da yolluyor Hatice’ye. Kalbi duracakmış gibi oluyor Hatice’nin işte o an! Çünkü bu selamla birlikte bir müjde; “İçinde gürültü ve yorgunluk bulunmayan cennet evi” var. Aslında onun dünyada da bir cennet evi olmuştu. Nasıl olmaz! Son Peygamber’in ilk eşiydi o, yirmi beş yıl, dile kolay! O evde paylaştı hayatı “Emîn” ile “Tâhire”- “Mustafa” ile “Kübrâ”. O evde dünyaya geldi Kâsım, Zeynep, Rukıyye, Ümmü Külsûm, Tayyib, Tâhir ve Fâtıma… O evin damında beklendi dönecek kervan Şam’dan. O evden yüründü Hira’ya, o eve dönüldü Hira’dan. O evde titredi vahyin haşyetiyle Peygamber. ” Bana neler oluyor Hatice?” dedi, “Endişe ediyorum kendimden!” O evde anlattı Muhammed (sav) Cebrâil (a.s)’in görünmesini. Nasıl üç defa sıktı bedenini, nasıl “Oku!” dedi: “İkra bismi Rabbikellezi Halak!” O evde örttü Hatice, Rasûlü kat kat, o evde serdi teselli sözlerini ruhuna: ” Öyle deme! Yemin ederim ki Allah hiçbir zaman seni utandırıp üzmez. Çünkü Sen akrabanı gözetirsin, doğru konuşursun, işini görmekten âciz kimselerin elinden tutarsın, yoksulları kayırırsın, misafirleri ağırlarsın, haksızlığa uğrayan kimselere yardım edersin!” Ve o evden çıktılar birlikte anlamak için olan biteni. Amcaoğlu’nun yanına vardılar Hatice’nin. Varaka b. Nevfel, o bilge yaşlı, İbranice okuyabilen İncil’i ve Tevrat’ı, Hira’da görünenin bütün peygamberlere vahiy getiren melek olduğunu söyledi. Sonra iç geçirdi “Keşke genç olsaydım da, kavmin seni yurdundan sürerken yer alabilseydim yanında!” İşte o an, orada şehâdet getirdi ilk Müslüman. Dönüp eşinin nurlu yüzüne, ” Allah’ın elçisi olduğuna şehâdet ederim!” dedi Hatice.

Yeryüzünde sadece üç müslüman var: Son Peygamber, Hz. Hatice ve Hz. Ali. Ne muhteşem bir yalnızlık! Tavaf ediyorlar Kâbe’yi. Sonra yine o eve gidiyorlar devam etmek için kulluklarına. Bir ara vahiy kesiliyor. Dağlarda dolaşıyor Nebî. Kalbi daralıyor üzüntüden. Ara sıra görünüp, ” Sen Allah’ın gerçek elçisisin!”diye teselli etmese Cebrâil, bir kuş gibi bırakacak kendini boşluğa. İşte o günlerde en büyük desteği nurlu eşi Hatice annemiz veriyor yine. Zorlukların aşılacağını, darlıkların genişleyeceğini, her şeyin Allah’ın elinde olduğunu söyleyerek merhem sürüyor kalbine. Bir kadının zor günlerde eşinin yanında nasıl durması gerektiğini gelecek zamanların hafızasına kazıyor. Yeryüzünün ilk müslüman evinde malıyla, nefesiyle, canıyla koruyor Muhammed (sav)’i. O (sav)’nun güzel ahlâkını görüp, nasıl aşkla sevdiyse O’nu, nasıl davet ettiyse eşi olmaya, bu güçlü, soylu ve güzel kadın öyle titriyor üzerine aşkla. Nasıl da yorumlamıştı yaşlı bilge, henüz evlenmeden gördüğü rüyayı. Hani güneş Mekke üzerinde dönüp durmuştu da sonunda yavaş yavaş inip girmişti Hatice’nin evine. “Şöhreti cihanı kaplayacak büyük birisiyle evleneceksin!”demişti Varaka. Mekkeli müşriklerin üç yıl süren kuşatmasında, o hep müslümanlarla beraber, o hep güneşinin yanında. Ta ki vakit gelip çizene kadar sınırı ecel.

Hicretten üç yıl önce, üç gün arayla toprağa verdi Son Peygamber siperlerini. İlki amcası Ebû Talib, ikincisi sevgili eşiydi. Gri bir örtünün iki ucundan tutup Mekke’nin üzerine serdi bu iki yolcu. ” Hüzün Yılı” konuldu bu gri zamanın adı. Yirmi beş yıl, yani yaşarken Hatice Annemiz, başka bir kadınla evlenmemişti Peygamber. Vefat ettikten sonra da asla unutmadı. Ah Aişe Annemiz kendi ifadesiyle bir ölüyü kıskanmıştı! Bir gün Hz. Hatice’nin kızkardeşi Hâle ziyarete gelmişti de Rasûlün evini, sesi Hz. Hatice’nin sesine benzeten Nebî heyecanlanıp ayağa kalkmış, “Sesin ne kadar benziyor ona!”derken yaşlı kadına, gözleri parlamıştı. Ah Aişe Annemiz! “Allah sana ondan hayırlısını verdi!” demekten alıkoyamamıştı kendini. Sevgili Efendimizin gözleri buğulanmış, validemize şefkatle bakarak şu sözleri mırıldanmıştı: ” Ey Aişe! Herkes beni inkâr ettiğinde bana inandı Hatice! Çevremdekiler “Yalan söylüyorsun!” dediklerinde “Doğru söylüyorsun! Asla çekinme!” dedi. İnsanlar köşe bucak saklarken maddi varlıklarını, o servetini önüme döktü, “Emrindedir! İstediğin kadar harcayabilirsin”diyerek. Dünyada bir başıma kaldığım günlerde, “Hepsi geçici bunların, üzülme, zamanla zorlukların yerini kolaylıklar alacak”dedi. Ben Haticeyi güzelliğinden dolayı değil, bunun için unutmuyorum!”

Bir dal parçasıyla çizgiler çekiyor toprağa Son Peygamber. Dikkatle baksalar toprağa Hz. Hatice’yi temsil eden çizginin biraz daha uzun olduğunu görecekler.

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:57 #8

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Hz. Fâtıma: Peygamberin Kızı Olmak


Güneş, yakın yıldızlarını biraz daha yaklaşmaya çağırdı kendine. Sonra abasının kanatlarını açıp şefkatle sardı onları. Olacak gibi değil ama oldu, güneş sisteminin en parlak yıldızları bir örtünün altında toplandılar. Dudakları kilitlendi heyecandan. Nefesleri kalp çekicinin altında şekilden şekle girdi. Işıklarını aldıkları kaynağa bu kadar yakın olmamışlardı hiç. Aynı abanın altında olmak, evrendeki değerlerini yeniden belirlemişti. Yalnız onlar değil, bütün kâinat nefesini tutmuş güneşin dudaklarının kımıldamasını bekliyordu. Ve güneşin dudakları kıpırdadı : ” Allahım! Bunlar benim Ehl-i beytimdir; onları kötülüklerden koru ve kendilerini tertemiz kıl!” Bu duayı işiten yıldızlar sevinçle sokuldular güneşlerine. Hz. Fâtıma, Hz. Ali, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin, Peygamberin abasının altında gülümsediler. Bu âile fotoğrafı, albümlerinin ilk sayfasını süsledi inananların. Zira bu sayfaya bakmadan öteki sayfaları anlamak imkânsızdı. Bu fotoğrafta Son Peygamber; hem baba, hem dede, hem kayınpederdi. Bu fotoğrafta Ali; hem eş, hem baba, hem damattı. Bu fotoğrafta Hasan ve Hüseyin; hem oğul, hem torundular. Bu fotoğrafta Fâtıma; hem anne, hem eş, hem çocuktu.

Çocuktu ve yapılanları anlayamıyordu. Koşuyor ve küçük elleriyle babasının sırtına atılan pislikleri temizlemeye çalışıyordu. Nasıl yaparlardı bunu! Hem de Kâbe’nin karşısında secdedeyken! Ondan daha temizi yokken nasıl yaparlardı! Fâtıma, babasının mübarek sırtına konulan deve işkembesini tuttuğu gibi fırlattı müşriklere. Son Peygamber namazını bitirip ellerini göğe kaldırdı. “Allah’ım Kureyş’i sana havale ediyorum!”dedi üç kez. Sonra sarıldı Fâtıma’ya. ” Babasının Anası” diye sevdiği cana. Öptü yanaklarından, başını okşadı. Fâtıma ne kadar başkaydı! Peygamberlik gelmeden bir sene önce vermişti Yaradan onu. En küçük kızıydı Nebî’nin. Aydınlık yüzlü bir kız! Bu yüzden “Zehr┠dendi ona. Sonra büyüdü, genç kız oldu. İffetli bir kız! Bu yüzden “Betül” dendi ona.

Betül’ü eş olarak istediler Son Peygamber’den. O Ali’ye layık gördü. Hz. Ali, Bedir Savaşı’nda ganimetten payına düşen zırhı satarak mehrini verebildi Hz. Fâtıma’nın. Çeyize gelince, hiçbir gelin onun kadar kanaatkâr olmadı; içi hurma lifi doldurulmuş deri bir yastık, iki el değirmeni, deriden yapılma iki su kabı… Bu kaplarla su verecekti birer yıl arayla dünyaya gelen Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’e, bu kaplarla Uhud’ta gazilere su taşıyacaktı. Ne müthiş bir gündü o! Yalnız beraberindeki on hanımla beraber su ve yiyecek taşımıyor, hemşirelik de yapıyordu o büyük sınavda. Bir zamanlar babasının sırtını temizlemeye çalışan küçük eller büyümüş, bu kez babasının kanını dindirmeye çalışıyordu külle.

Rasûlullah’ın göz bebeğiydi o. Kendisini her bakımdan örnek alan, konuşmasıyla, hayasıyla, yürüyüşüyle bir peygamber kızı olduğunu gösteren Fâtıma’nın üzerine titrerdi Allah’ın elçisi. Yolculuğa çıkarken biraz daha fazla görebilmek için en son onunla vedalaşır, yolculuktan döndüğünde ise özlemle ilk olarak ona koşardı. Fâtıma’yı görmek “sevinç” demekti Son Peygamber için. Evine geldiğinde ayakta karşılardı onu. Can parçasının yanaklarından öper, sonra elinden tutup kendi yerine oturturdu. Fâtıma’nın evini ziyaret etmek ise ayrı bir sevinçti O’nun için. Çünkü o evde damadı Ali, torunları Hasan ve Hüseyin de vardı. Hepsi yarışırdı Muhammed (sav) muhabbetinde. Her seferinde damadıyla kızının arasına oturur, yalnız kaldıklarında “Beni daha çok seviyor!” diye tatlı tatlı çekiştiklerinden haberdar dengeyi sağlardı aralarında.

Hz. Peygamber her işte bir orta yol, bir denge gözetirdi. Sevgisi hiçbir zaman adaletine gölge düşürmemişti. “Kızım Fâtıma bile yapmış olsa uygularım,” diyerek sosyal statüsü ne olursa olsun insanlar arasında ayrım yapılmasına karşı çıkar, hukukun üstünlüğünü savunurdu. Sevgili kızı ve damadının bir hizmetçiye ihtiyaç duyduklarını söylemeleri üzerine, bu isteklerinden kendilerinden daha yoksul olan “Ehl-i Suffe” adına feragat etmelerini talep etmiş, bunun yerine yatmadan önce her gece otuz üçer defa “Sübhanallah”, “Elhamdulillah” ve ” Allahuekber” demelerini salık vererek, bunun bir hizmetçiden daha çok kendilerine yardım edeceğini hatırlatmıştı.

Ah ayrılık vaktinin geldiğini can parçasına nasıl da hatırlatmıştı! Kur’ân-ı Kerîm’i Cebrâil (a.s.)’la yılda bir kez karşılıklı okuyorlardı ama son sene iki kere bir araya gelmişlerdi. Ayrılığa bir işaret sayılabilirdi bu. Hz. Fâtıma bu sözleri duyar duymaz gözyaşlarına boğulmuş, bunun üzerine Hz. Peygamber, kendisine ailesinden ilk olarak onun kavuşacağını söyleyerek teselli etmişti onu. Ölümle teselli olur mu! Kavuşulacak olan Son Peygamberse olur elbette. Ah nasıl üzülmüştü ayrılık vaktine Fâtıma! Ah nasıl sevinmişti adı “ölüm” olsa bile buluşma vaktine…

“Fâtıma benim parçamdır,” demişti Hz. Peygamber. Hastalığı ağırlaşıp parçasından ayrılma vakti yaklaştığında Fâtıma “Ah babacığım! Vay babamın başına gelenler!”diyerek gözyaşı dökmeye başlamış, Kâinatın Efendisi, “Bugünden sonra baban hiç dert çekmeyecek güzel yavrum!” diye son kez teselli etmişti onu. Sonunda vakit gelmiş, gözler yeniden yaşlarıyla birleşmiş can parçasının dilinden şu sözler dökülmüştü: “Babacığım Rab Teâlâ çağırdı ve hemen koştun! Firdevs cenneti senin yurdundur şimdi! Cebrâil’e teslim ettik seni!”

Ah sevgi! Neler söyletiyor Fâtıma anamıza definden sonra: ” Rasûlullah’ın üzerine çarçabuk toprak atmaya eliniz nasıl vardı! Nasıl razı oldu gönlünüz!” Hz. Fâtıma’nın gönlü uzun bir ayrılığa razı olmadı. Babasının müjdesi bu sözleri söyledikten beş buçuk ay sonra gerçekleşti. “Fâtıma benim bir parçamdır. Onu sevindiren beni sevindirmiş, onu üzen beni üzmüş olur,” demişti Nebî. Aylar binek olup taşımıştı Fâtıma’yı Ramazan’a. Ve Ramazan’da parça aslıyla bütünleşmişti.

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:58 #9

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Abdullah bin Revâha: Cenneti Özleyen Şair


Şairleri konuştuğunda huşuyla susanlar, Son Peygamber’e inen âyetler karşısında şiirden daha güçlü bir sözle karşılaştılar ilk kez ve ne yapacaklarını bilemediler. Hakikate kalbini açabilenler İlâhî bir kelamla karşı karşıya olduklarını fark edip teslim olurken, hakikate direnenler daha önce övgü sıfatı olarak kullandıkları bir kelimeyi bu defa Hz. Peygamberi yermek için kullandılar: ŞAİR. Yüce Allah, “Biz O’na şiiri öğretmedik. O’na gerekmezdi zaten” âyetiyle bu iftirayı reddetmekle kalmamış, bir de “Şairler sûresi” indirerek şairleri tanımlamıştı: ” Şairler ise, onlara sapık kimseler uyarlar. Görmez misin o şairler, her yöne meyleder ve boş şeylere dalarlar. Gerçekten onlar şiirlerinde yapmayacakları şeyleri söylerler.”(Şuara,224-226) Şairler için genel ve kesin hüküm taşıyan bu âyetler indiğinde gözlerinden yaşlar boşanan bir şair vardı orada: Abdullah bin Revâha. “Allah benim de şair olduğumu biliyor. Demek ben de onlardanım!” diyerek ürperen bu Müslüman şair, “Ancak îman edip sâlih amel işleyenler, Allah’ı çok ananlar, kendilerine zulmedildikten sonra öçlerini alanlar müstesnadır…” âyetini okumasaydı Hz. Peygamber belki de ölecekti üzüntüsünden.

Abdullah bin Revâha hayatı boyunca o “müstesna” şairlerden olmaya çalıştı. Kelimelerini hakikatin emrine verdi. Sadece sözlerle yetinmedi, o sözleri hayata taşıdı. Elçi’nin hem sözcülerinden, hem vahiy kâtiplerinden oldu. Bedir savaşında hem muharipti hem müjdeci. Zafer kazanıldığına Zeyd bin Hârise’yle beraber nefes nefese Medine’ye koşarak Hakk’ın galibiyetini müjdelemiş, ikinci Bedir seferinde ise Hz. Peygamber’in vekili olmuştu o mübarek şehirde. Uhud ve Hendek sınavlarında da ön saflarda oldu hep. O ne müthiş bir gündü. Hz. Peygamber(sav) kazılan hendeğin topraklarını taşıyan ashabına yardım ediyor, toz toprak içinde çalışırlarken bir ağızdan Abdullah bin Revâha’nın şiirini okuyorlardı. “Allah bize hidayet etmeseydi eremezdik hidayete/ Ne zekat verir, ne namaz kılardık/Kafirler saldırdı bize/ Geri durduk fitne çıkarmak istediklerinde…/ Can feda sana ya resulallah, bağışla bizi/ Düşmanla karşılaşma anında, ayaklarımızı sâbit eyle ya Rabbi!”

Yüce Allah, Abdullah bin Revâha’nın hem ayaklarına hem diline güç verdi. Henüz Mekke fethedilmeden hicretin yedinci yılında, bir umresi vardı ki Müslümanların görülmeye değerdi. Bir önceki sene Mekke’ye girmeleri engellenen Müslümanlar, müşriklerle yaptıkları anlaşmayla umre yapmaya gidiyorlardı sevinçle. İşte Mekke’ye giriyorlar. Son Peygamber Kusva adlı devesinin üzerinde. Devenin yularını bir şair çekiyor yürüyerek. Yüksek sesle şiirler okuyan bu şair Abdullah bin Revâha’dan başkası değil. Şiirleri işiten Hz. Ömer, bunun Resûlullah’a saygısızlık olduğunu düşünerek susturmak istiyor Abdullah bin Revâha’yı. Fakat Hz. Peygamber(sav) susturmuyor şairini. “Ömer bırak onu!”diyor. ” Düşmana karşı oklardan daha tesirlidir Abdullah’ın sözleri!”

O Abdullah ki ne zaman “Söyle!” dense yakalıyor dizginleri. Yakalıyor ve neşeyle koşturuyor kelimelerini. Bazen Allah’ın elçisi, “Hadi şu âna uygun bir şiir söyle bize!” diyor da bakın hangi mısraları art arda getiriyor: ” Sezinlediğim hayrı O’ndan beklerim/ Allah biliyor gözüm aldatmaz beni/ Sen Peygambersin, kim şefaatinden mahrum kalırsa/ Hesap günü kader onu önemsemiyor/Gönderilen diğer elçiler gibi/ Hayırda sabit kılsın Allah seni/ Ve zaferini daim etsin, yardım ettikleri gibi.”Şiiri dinleyen Nebî dua ediyor şairine: ” Seni de Allah Sâbit kılsın!”

Her merhalede “sebat” ihsan ediliyor Revâha’ya. Hayber’de sebat, Hudeybiye’de sebat…Fakat bir de Mûte var, güçlerin arasında uçurum olan o büyük savaş. Hz. Peygamber(sav)’in Bizans İmparatoruna bağlı olan Busrâ emîrine gönderdiği elçi şehid edilip İslâm’a davet mektubu yırtıldığında savaşmanın hak olduğu. Son Peygamber 3000 kişilik gönüllü İslam ordusunu öğle namazının akabinde bizzat kendisi uğurluyor sefere. Zeyd bin Harise’ye teslim ederken sancağı savaşın sırrını da ima ediyor ashabına: ” Zeyd şehid olursa sancağı Cafer alsın. O da şehid olursa sancak Abdullah bin Revaha’nındır. Şayet Abdullah da şehid olursa sizler içinizden birini komutan seçersiniz!”

Ordu yola çıktığında Abdullah bin Revâha’nın ağladığı görülüyor. “Niçin ağlıyorsun!”diye soruyorlar ona. ” Yemin ederim, dünyaya karşı bir damla sevgim yok. Sizin de yok biliyorum. Fakat Resûlullah’tan şu âyeti dinlemiştim: ‘Sizden cehenneme uğramayacak yoktur. Bu Rabbinin yapmayı üzerine aldığı kesinleşmiş bir hükümdür.(Meryem 71) İşte bu yüzden mutlaka cehenneme gireceğimi düşündüm. Doğrusu girdikten sonra çıkıp çıkamayacağım da belli değil.” Bu sözleri söyledikten sonra şiir okumaya başlıyor Revâha: ” Oysa ben Rahman’dan mağfiret istiyorum/ Bir de ta yüreğe işleyen dehşetli bir yara…”

Bizans ordusunun 100.000 askerle yola çıktığını duyan bazı Müslümanlar tedirgin olup duruma göre yeni bir karar alınmasını istediğinde muharip kimliğiyle hatip kimliğini birleştiriyor Abdullah bin Revaha ve “Hoşnut olmadığınız bu haber, tam da şehadet özlemiyle buralara gelme nedeninizdir. Biz düşmana karşı sayıyla değil, ancak Allah’ın ihsan ettiği imanla savaşabiliriz. Önünüzde iki güzelden biri var: Şehadet ve zafer!”diyerek savaş azmini perçinliyor.

Her şey Son Peygamber’in söylediği gibi oluyor. Önce Zeyd peşinden Cafer şehid oluyor. Sırasının geldiğini gören Abdullah atını sürerken şiir okuyor yine: “Ey nefis! Bakıyorum cenneti hiç istemiyorsun/ Boş bunlar/Kalbim mutmaindir ki sen/Su kırbasındaki bir damla susun/ Ey nefis çarpışmasan da bir gün öleceksin/İşte ölüm güvercini yaklaşıverdi/Ne arzularsan o verilir sana ey benliğim!”

Arzuladığı veriliyor Abdullah bin Revâha’ya. Çünkü o Peygamberi neyi işaret ederse onu yapıyor. Hani bir gün yetişmeye çalışırken Cuma namazına, daha camiye varmadan Hz. Peygamber’in “Oturun” buyruğunu duyup oturuvermişti yolda. Ah nasıl da tebessüm etmişti son Peygamber duyduğunda bu masum hali. Hoşnut olup dua etmişti ona “Allah itaatini artırsın!”diyerek. Allah itaatini artırdı şairin ve aldı yanına. Sancak Halid bin Velid’e geçti.Haber ulaştığında gözleri yaşardı Nebî’nin. Kesik kesik, Meleklerin onu görmekten sevinç duyduğunu söyledi.

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 22:59 #10

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Ümmü Seleme: “Biz insan değil miyiz?” Diye Koşan Annemiz


Fakat yanıyordu Mekke, Medine’yi işaret ediyordu Resûl. Bu kez de eşi ve çocuğu Seleme’yle Medine’ye koşuyordu ki kabilesi çıktı yoluna. Kızımızı göndermeyiz, diyerek Ümmü Seleme’yi kopardılar eşinden. Bunun üzerine Ebu Seleme’nin kabilesi “O halde biz de torunumuzu vermeyiz!”diyerek aldılar Seleme’yi annesinin kucağından. Fakat hicret emri verilmişti bir kere. Ebu Seleme, ağlayan parçalarını geride bırakıp yoluna devam etti. Böylece üçe bölündü aile: Baba bir yerde, anne bir yerde, çocuk bir yerde. Bu üç parçanın yeniden bir araya gelebilmesi için Ümmü Seleme’nin günlerce ağlaması gerekti tepelerde. Yoldan geçen bir yaşlının isyan etmesi bu haksızlığa. Kabilelerin yumuşayıp anneyle çocuğun Medine’ye gitmelerine izin vermeleri. Osman bin Talha’nın Ümmü Seleme ve oğluna acıyarak yolculuk boyunca onlara refakat etmesi.

Medine’de sarıldılar birbirlerine. Fakat çok geçmeden Ebu Seleme Uhud’a koşup bir ok yarasıyla döndü evine. Bir ay boyunca göğsünü süsledi o madalya, sonra Hak Teâlâ bir başka madalyayla değiştirdi onu: Şehâdet; cennetteydi son koşusu. Hz. Peygamber dokuz tekbirle kıldırdı cenaze namazını. “Neden dokuz tekbir?” diye soranları “Bin tekbire lâyıktır,” diye cevapladı. Ümmü Seleme yine yalnız kalmıştı. Dahası bir bebek taşıyordu karnında. Ve gün geldi ölümü izledi doğum; yalnızlık daha da arttı. Ümmü Seleme’nin durumuna üzülen Hz. Ebu Bekir, himaye etmek için evlenme teklif etti ona. Reddetti Ümmü Seleme. Bu kez Son Peygamber istedi onu eş olarak. Ümmü Seleme sevindi, ancak kıskançlığının, çocuklarının ve ailesinin uzakta oluşunun bu evliliği gölgelemesinden korktuğunu söyledi. Hz. Peygamber, kıskançlığı için dua edeceğini, çocuklarını sahipleneceğini, ailesinden bu evliliğe karşı çıkacak kimse olmadığını söyleyerek ikna etti onu. Ebu Seleme’nin ölüm döşeğinde yaptığı dua kabul olmuştu: “Allah’ım! Ümmü Seleme’ye benden daha üstün bir eş ver!”

Bir çanak, bir su testisi, bir el değirmeni, içi hurma lifi ile dolu bir yastık, bir yatak ve bir çömlek…İşte yeni gelinin eşyaları evinde.Ve bakın ilk yemeğini nasıl yaptı Ümmü Seleme: ” Çömleğin içinde erimiş yağ, çanakta arpa bulunuyordu. Arpayı el değirmeninde öğütüp çömlekte bulamaç yaptım. Biraz da yağ koydum. Rasûlullah’ın düğün yemeğiydi bu.”

44 yaşındaydı evlendiğinde Ümmü Seleme. Olgunluğuyla bir denge unsuru oldu hep Hz. Peygamber’in hayatında; Hudeybiye’de, Hayber’de, Mekke’nin fethinde, Taif kuşatmasında, Veda haccında. Ne zaman üzülse Nebî, hafifletti üzüntüsünü, ne zaman bir engelle karşılaşsa çözüm aradı. Hudeybiye anlaşması sırasında, Hz. Peygamber ashabına: “Burada kurbanlarınızı kesin, dönelim” dediğinde, Müslümanların aleyhineymiş gibi görünen anlaşma şartlarının üzüntüsüyle sahabîler adeta duymazdan gelmişlerdi Resûlullah’ı. Üç kere sözünü tekrarlamasına rağmen kimse dönmeye yanaşmayınca çadırına giden Hz. Peygamber meseleyi Ümmü Seleme’ye açmış, “Hiç kimseye bir şey söylemeyin, kurbanınızı kesip ihramdan çıkın ve saçınızı kesin” demişti annemiz çözüm olarak. Efendimiz, Ümmü Seleme’nin tavsiyesini dikkate almış, Hz. Peygamber’in ihramdan çıktığını ve saçını kestiğini gören ashap, kendiliğinden tâbi olmuştu Onun emrine.

Ümmü Seleme, kendisine “Yolcu Azığı” denecek kadar cömert, her ayın ilk haftasında üç gün oruç tutacak kadar kulluktan haz duyan, 378 hadisle, hadis rivayetinde Hz. Ayşe’den sonra ilk sırayı alacak kadar zeki, Ebu Hureyre’ye “Demek, Ayşe ile Ümmü Seleme (r.a.hüma)’nin bilgisi benden fazladır” dedirtecek kadar ilme düşkün, Cebrâil (a.s.)’ı Ashab’tan Dıhye şeklinde görecek, Hz. Peygamber’in bir ceylanla konuşmasına şahit olacak kadar ferasetli, Hz. Hüseyin’in Kerbela’da şehit düşüşü, rüyasında Peygamber Efendimiz tarafından kendisine bildirilecek kadar kalp gözü açıktı.

“Kocası kendisinden râzı olduğu halde ölen kadın Cennete girer,”hadisiyle kadınların, ” Kadınlarınız hakkında Allah’tan korkun. Onları, Allah ile bir sözleşme yaparak aldınız ve Allah adı ile kendinize helâl ettiniz,” hadisiyle erkeklerin sorumluluğuna dikkati çeken Hz. Peygamber, kadınla erkek arasında kurduğu bu dengeyi, bir denge insanı olan Ümmü Seleme aracılığıyla tüm zamanlara aktarmış, altı yıl süren evlilikleri sırasında kadınlarla ilgili pek çok fıkhî meseleyi onun elçiliğiyle açıklamıştı. Belki de Efendimizin en son vefat eden eşi olması Müslüman bir ailenin harcı mesabesindeki bu hadislerin yıllarca telaffuz edilerek şüphe edilmeyecek sağlamlıkta kayda geçmesini sağlamıştı.

Ah âşıktı Efendimize ve Onun sözlerine! Ondan bir hadis duymak, Ondan bir hadis aktarmak hayatın bütün meşgalelerinden önemliydi. Bir gün tam saçlarını yıkayacağı sırada Hz. Peygamber’in sesini işitti. Kâinatın Efendisi minbere çıkmış sesleniyordu müminlere: “Ey insanlar!”diye. Bu iki kelimeyi duyar duymaz sarsıldı Ümmü Seleme. Elindekileri bir tarafa atıp Camiye doğru koşmaya başladı. Bir yandan koşuyor, bir yandan da kendi kendine şöyle söyleniyordu: ” Biz insan değil miyiz!”

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 23:00 #11

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Hz. Âişe: Sevgili’nin Sevgilisi


Tüm zamanların en unutulmaz yarışı ama izleyicisi yok. İki yarışmacıdan genç olanı bir çizgi çekiyor yere; bir başlangıç çizgisi. Oradan koşmaya başlayacaklar. Gömleğini beline bağlıyor iyice. Tuhaf bir yarış, yenilse üzülmeyecek. Sevgiyle bakıyor rakibine. O teklif etti yarışmayı. Düşünebiliyor musunuz, O! Bir kelimesiyle binlerce insanı peşinden sürükleyen, bir işaretiyle ayı ikiye bölen O! Hem de Bedir yolunda. Diğer ucunda tüm zamanların en önemli savaşının kendilerini beklediği o yolda gülümseyerek sordu:

- Âişe seninle yarış yapalım mı?

- Yapalım, ey Allah’ın Rasulü!

Yarışın başlaması için göz göze gelmeleri yetiyor. Hz. Peygamber ve sevgili eşi koşmaya başlıyorlar. O anda orada olmasalar da, milyonlarca izleyici, Hz. Âişe’nin kelimeleriyle şahit oluyor bu sevimli yarışa. İnsan Peygamber’in Bedir Savaşı’na giderken açtığı bu sevgi sayfasını hayranlıkla seyrediyorlar. Yarışı O kazanıyor. O, yani Peygamber. Yarışı kaybedeninse üzüntüsü değil, sevinci okunuyor yüzünden, “Bu Zulmecaz’daki koşunun rövanşıydı!” derken Nebî. Bu söz Hz. Âişe’yi yıllar öncesine götürüyor. Daha küçücükken babası Ebu Bekir’in yanında kazandığı o latif yarışa.

Kaderi onu büyük bir sorumluluğa hazırlıyor. Son Peygamber’in hafızası olmaya. Taze bir kil tablet gibi O’ndan gelecek esintileri bile kaydedecek çok genç bir hafızaya ihtiyaç var çünkü; O’na âit her ayrıntıyı gelecek zamanlara taşıyacak bir hafıza. Gece, gündüz yanında olması gerekiyor bu yüzden; evde, yolculukta, savaşta ve barışta. Eşi olması gerekiyor, tek genç kız hayatındaki. Dokuz yıl süren evliliği boyunca öğrendiği her şeyi, O’nun vefatından sonra kırk yedi yıl anlatması gerekiyor. Dokuz yıl hem odasından, hem odasında dinliyor Son Peygamber’i. Odasının duvarı Mescid-i Nebevî’ye bitişik Hz. Âişe’nin. O’nun ashabına söylediği her sözü duyuyor ve odasına geldiğinde soruyor anlamadıklarını. Bir gün Allah’ın Sevgilisi ashabına, “Her kim Allah’la bu­luşmayı severse Allah da onunla buluşmayı sever. Ve her kim Allah ile buluşmayı sevmezse Allah da onunla buluşmayı sevmez.”demiş ve Hz.Âişe’nin, “İçimizde ölümü isteyen yoktur” yakınmasını bir anahtara dönüştürerek açmıştı manayı: “Bir mümin; Allah’ın rahmeti, rızası ve cenneti dile getirildiğinde Allah’la buluşmaya bir özlem hisseder ve yüce Allah tarafından aynı özlemle karşılanır. Fakat bir kâfir; Allah’ın azabını, gazabı­nı duyduğu zaman Allah’a kavuşacağı günden hoşlanmaz ve Cenâb-ı Hak tarafından da aynı hoşnutsuzlukla karşılanır.” Bir başka gün “İnsanlar kıyamet günü çırılçıplak kalacaklar” sözüne hayret ederek, “Nasıl olur? bunlar birbirlerini görmeyecekler mi?” diye Hz. Peygamber’e sormuş, “Öyle dehşetli bir gündür ki kıyamet, kimsenin kimseden haberi olmaz!” cevabını almıştı.

Hep yanındaydı sevdiğinin. Bedir’de zaferin, Uhud’da hüznün nasıl yansıdığını görmüştü Peygamber çehresine. Sırtında su taşırken, yaralılara bakarken müminlerin annesi, Mescid-i Nebevî’de mızraklarıyla savaş oyunları sergileyen Habeşliler’i O’nun omzuna dayanarak seyrederken Sevgili’nin sevgilisiydi. Hz. Ali, “Rasulullah’ın Sevgilisi” diyordu ona bir hadis rivayetinde. Tâbiîn’den Mesruk, “Allah’ın Sevgilisi’nin Sevgilisi” diye anıyordu onu. Hz. Peygamber, dünyada en çok kimi sevdiği sorulduğunda, “Âişe” diye cevaplıyor, eşlerinden sadece onun yanındayken vahiy geldiğini söyleyerek makamına işaret ediyordu. Hz. Âişe yalnız bilgisi, zekâsı, kavrayışı ve hitabetiyle değil, ibadetleriyle de hak ediyordu bu sevgiyi; gündüzlerini oruçlu geçiriyor, gecenin en koyu anlarını namazla aydınlatıyordu. Tevazusu, kanaatkârlığı ve cömertliğiyle Ebu Bekir’in kızı, gıybetten kaçınması, yoksulları himayesi ve vakarıyla Hz. Peygamber’in eşiydi. Tek bir kusuru vardı, kıskançlık! Çok seviyordu Hz. Peygamber’i ve çok kıskanıyordu. Ancak bu yangını kontrol altına alabilecek bir erdeme ve dirayete sahipti o. Hz. Peygamberin diğer eşlerinin faziletlerine dair hadisleri rivayet etmekte tereddüt etmiyor, Hz.Ali, Hz. Fâtıma ve diğer sahabilerin erdemlerini ilan eden onlarca nebevî belge bırakıyordu gelecek zamanlara.

Ve güvenilir Muhammed (sav)’in sonsuz güveni “sırdaş” yapmıştı onu Nebî’yle. Tarihin dönüm noktalarından “Mekke’nin fethi” bir sır olarak sadece ona açılmış, hazırlıkların fetih için olduğu yalnız ona fısıldanmıştı. Hz. Peygambere olan düşmanlıklarını gizleyen münafıklar işte bu sonsuz güvene nişan almışlardı Son Peygamber’i sarsmak ve gözden düşürmek için. Bir savaş dönüşünde kaybedilen gerdanlık iftira çamuruna batırılarak sahibine iade edilmiş, bütün zamanların en tehlikeli münafığı Abdullah b. Übey b. Selûl, Müminlerin Annesi’nin üzerine sözlerin en yalanı olan zannın kara şalını atmıştı. Hz. Peygamber ve Hz. Ebu Bekir içlerinde en küçük bir şüphe olmasa da bu çirkin dedikodulardan müteessir olmuşlar, bir tesadüf eseri iftiradan haberdar olan annemiz üzüntüsünden yataklara düşmüştü. Sonunda Hz. Peygamberin “Humeyra”sı, “Âiş”i, “Âişecik”i baba evine gitmek için Efendisinden izin istemiş, yedi kat semadan beraati gelene kadar gözyaşı dökmüştü orada.

Nur Sûresi’nin on âyeti sadece Hz. Âişe’ye değil, gelecek zamanların iftira mağdurlarına da bir şifa olarak inmiş, Yüce Allah, “Erkek ve kadın müminlerin, bu iftirayı işittiklerinde kendi vicdanları ile hüsnü zanda bulunup da, ‘Bu apaçık bir iftiradır.’demeleri gerekmez miydi?(Bu iddiayı ortaya atanların)da bu konuda dört şahit getirmeleri gerekmez miydi? Madem ki şahitler getirip ispat edemediler, öyle ise onlar Allah katında yalancıların ta kendileridir!” (Nûr,12-13) buyurarak insan onuruyla oynayanları azabıyla tehdit etmişti. Böylesi bir suçlamaya dayanak olacak bilgiyi zanların ve şüphelerin kıyıcı zehrinden kurtaran bu âyetler, dört muhkem şahit olmaksızın insanların iffetleri hakkında ileri geri konuşmayı yasaklamış, bu meselenin önemini ve tehlikesini, “Bunun önemsiz olduğunu sanıyorsunuz. Halbuki bu, Allah katında çok büyük suçtur,” (Nûr,15) İlâhî buyruğuyla vurgulamıştı.

Sevinç geri almıştı hüznün zapt ettiği kaleleri. Hz. Âişe evine, Efendimizin tebessümü yüzüne geri dönmüş, annemiz ardı arkası kesilmeyen sorularıyla yeniden gülümsetmeye başlatmıştı hayat arkadaşını. Ta ki o soruyu sorana kadar. Hiç uyumadan ibadetle geçirdiği bir gecenin sabahında, “Ya Rasululah! Geçmiş ve gelecek bütün günahların bağışlandığı hal­de mübarek vücuduna neden bu kadar eziyet ediyor­sun?” deyivermiş, Kâinatın Efendisinin gözlerini yaşla dolduran bu soru, yüzyılları sarsacak bir başka soruyla cevaplanmıştı: “Şükreden bir kul olmayayım mı?” Ve şükürle geçen bir ömür sonunda mübarek başını Hz. Âişe’nin kucağına koymuştu Allah’ın sevgilisi. Yarışta yine öne geçmiş, sevgilisinin merhamet ve yaş dolu gözlerinin serinliğinde çıkmıştı âhiret yolculuğuna.

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 23:00 #12

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Kâ’b b. Mâlik: Sessizlikle Cezalandırılan Şair


Sadağında kelimelerle dolaşıyor. Bir şair o, oklarıyla yangın çıkartan. “Söyle!” denildiğinde geriyor yayını, öyle bir geriyor ki, daha fırlamadan ok kanatlarını tutuşturuyor akbabaların. “Sus!” denildiğinde mühürlüyor sadağını, öyle bir mühürlüyor ki, zalimlerin ateş, mazlumların su serpiyor içine. Bir ailenin bir evladı, içi dışı bir. Bir’i tanıyor, teslim oluyor Bir’e. Medineli; Bir’e teslim olan Mekkelileri ağırlıyor evinde. Ve Bir’e çağıranın üç şairinden biri oluyor Kâ’b b. Mâlik, Hassan b. Sâbit ve Abdullah b. Revâha’yla birlikte. Bu Cennet şairleri, cehennemler taşıyor sadaklarında. Bir’e davet edene dil uzatanlar alevler içinde açıyorlar gözlerini. Kırk beyitlik kamçılar altında.

Müslüman olmadan önce de Medine’nin beş büyük şairinden sayılıyor Kâ’b b. Mâlik. Evs ve Hazrec arasındaki savaşlarda diliyle fırtınalar koparıyor. İyi bir eğitim almış; hesap da biliyor kitap da. Fakat asıl Kitab’ı tanıdığında gümüşken altın oluyor kelimeleri. Öyle mısralarla kuşatıyor ki Devs kabilesini, Müslüman oluyorlar. Yanlış duymadınız, tarih boyunca ilk defa hayal orduları düşürüyor gerçek bir kaleyi; burçlarda dalgalanmaya başlıyor hakikat. Yıl 622. Son Peygamber’i Medine’ye davet etmek üzere Berâ b. Ma’rûr’la birlikte Mekke’ye gidiyor Kâ’b. Onun şair ol­duğunu öğrenen Nebî’nin gözleri ışıldıyor. Sonra kelimelerine düşürüyor bu ışığı sevinç olarak. “Biat” konuluyor adı sevincin.

Nihayet ay doğuyor üzerlerine veda tepelerinden. Şükretmek vacip oluyor ve Kâ’b, ” Ehl-i Suffe”denilen o seçkin yoksulların içinde alıyor yerini. Denilenin “sınır”, sınırlar aşıldığında savaşmanın “görev”, harbin ise “hile” olduğunu öğreniyor orada. Gün geliyor Peygamberle zırhlarını değişiyorlar Uhud’da. Kılıçlar, oklar, mızraklar hedeflerini şaşırıp Fedai’yi yaralıyorlar. On yedi yerinden kan fışkırıyor şairin ne gam! O kılıcın hakkını kim verecek diye bakıyor. İşte Ebu Dücâne başında kırmızı sarığı yeri yaracakmış gibi yürüyerek, bir bir biçiyor akbabaları Peygamberin kılıcıyla. Kara kanatlar uçuştukça meydanda Kâ’b'ın yaralarına şifa oluyor. Fakat neler oluyor! Hamza mı düştü yere? Okçular ganimet peşine düştü de rüzgârın yönü mü değişti! Akbabalar neden “Muhammed öldü!” diye bağırıyorlar! O kargaşada ilk kez Kâ’b görüyor yüzünü Son Peygamberin. Haykırıyor coşkuyla: “Müjdeler olsun ey müslümanlar, yaşıyor Rasûlullah!”diye. Fakat izin yok buna. O da ne, Hz. Peygamber, “Sus!”diyor, parmağını koyarak dudağına. Harp bu! Söylemek de hak, susmak da.

Susuyor Müslümanlar konuşmuyor Kâ’b'la. Bir başka imtihan bu, Uhud sınavı değil. Böyle emretti Peygamber, “Konuşulmayacak!” Ne onunla, ne de onun gibi Tebük Savaşı’na katılmayan iki Bedir gazisi, Hi­lâl b.Ümeyye ve Mürâre b. Rebî’ el-Âmirî’yle. Mazeretleri varsa söylesinler, cihattan geri kalan hastalar, yaşlılar, engelliler gibi. “Allah hükmünü bildirene kadar konuşulmayacak.” Eşleri bile “eş” olmayacak bu süre içinde. Neredeyse lâl kesilecek bütün tabiat. Sessiz bir kuyu olacak yeryüzü onlara.

Kâ’b b. Mâlik, meyvelerin ve gölgelerin insanları rehavete çağırdığı bir mevsimde erteledi durdu savaş hazırlıklarını. Oysa gücü yerindeydi ve iki bineği vardı.”Nasıl olsa yetişirim!”diye ağırdan alırken sefer emrini, ordu Tebük’e vardı. İşte orada sordu Hz. Peygamber, ” Kâ’b b. Mâlik ne yaptı?”diye. İşte o anda pişmanlık ateşleri kuşattı şairi, o anda üşüdü hurma ağaçları Medine’de. Geride kalan seksen kişiden biriydi Kâ’b. O seksen kişi ki içlerinde mazeret sahibi olanların yanı sıra münafıklar da vardı. En çok da buna içerliyordu Kâ’b. Bari bir mazereti olsaydı!

Ve ordu döndü Tebük’ten. Mazereti olanlar mazeretlerini, münafıklar yalanlarını söylediler Hz. Peygambere. Kâ’b bin Mâlik’e gelince; “Neden gazadan geri kaldın! Sen biat etmemiş miydin?” sorusu yıldırım gibi düştüğünde, yalana başvurmadı. “Ben doğruyu söyleyerek Allah’a iltica ediyor, O’nun hükmünü bekliyorum. And olsun ki gazadan geri kalmam için bir özrüm yoktu. Hiç bu kadar güçlü ve geniş imkânlı olmamıştım!”dedi efendisine. Bunun üzerine ” Allah hükmünü verinceye kadar bekle!” dedi, Hz. Peygamber Kâb’a, tıpkı Hilal’e ve Mürâre’ye söylediği gibi. Bunun üzerine kapandı dudaklar, müthiş bir sessizlik kapladı Medine’yi.

Kâ’b b. Mâlik’i görenler yolunu değiştiriyorlardı konuşmamak için. Mescide gittiğinde Rasûlullah’ın gözlerini üzerinde hissediyor, ona doğru döndüğünde, yüce Peygamber yüzünü çeviriyordu. Gelen her gün sessizliği daha da derinleştiriyordu. Kâ’b çok sevdiği amcasının oğlu Ebû Katâde’ye selam vermiş, ancak selamına bir karşılık alamamıştı. ” Ebû Katâde! Allah aşkına söyle! Allah ve Rasûlü’nü sevdiğimi bilmiyor musun!”dedi Kâ’b. Ebû Katâde ise susmaya devam etti. Kâ’b aynı cümleyi tekrarladı ant vererek. Katâde yine sustu. Üçüncü defa “Allah ve Rasûlü’nü sevdiğimi bilmiyor musun!” diye feryat edince, kısık bir sesle konuştu Katâde: ” Allah ve Rasûlü bilir!” Bunun üzerine Kâ’b gözyaşları içinde uzaklaştı oradan.

Ellinci sessiz gecenin fecrinde sabah namazını kılmak için evinin damına çıkmıştı Kâ’b. Nefes alamıyordu evde. Dayanılır gibi değildi bu suskunluk! İşte o vakit duydu Sel Dağı’ndan birinin seslendiğini: ” Ey Kâ’b! Müjde!” Kapandı secdeye hemen. Müjdeci yanına geldiğinde sevinçten bütün elbiselerini hediye etti ona. Emanet bir elbiseyle koşmaya başladı Rasûlullah’a ağlayarak. Halk bölük bölük karşılıyordu onu yollarda. O hiç durmaksızın koşuyordu, “Allah tövbeni kabul etti. Mübarek olsun,”sesleri arasında. Nihayet mescide vardı, huzuruna çıktı Hz. Peygamberin ve o müthiş cümleyi duydu: “Annenin seni dünyaya getirdiği günden beri yaşadığın en hayırlı günle müjde sana!” Tepeden tırnağa titredi Kâ’b ve sevinçle sordu: ” Ey Allah’ın Rasûlü! Tarafınızdan mı müjde, yoksa Allah katından mı!” “Allah katından!” dedi Peygamber. Bunun üzerine bütün malını Allah yolunda bağışladı Kâ’b kendisine hiçbir şey ayırmadan. Fakat şefkatli Nebî malının bir kısmını kendisine alıkoymasını isteyerek, “Bu senin için daha hayırlıdır,” buyurdu.

Birden canlandı Medine. Kaybolan sesler geri döndü şehre. Defler çalmaya başladı. Sürüler halinde havalandı kuşlar cıvıldayarak. Her varlık Kâ’b'a sesini duyurmaya çalıştı. Hurma ağaçları bile hışırdadılar. O günlerde ve yüzyıllar boyunca hafızlar seslerine daha bir özen gösterdiler Tevbe Sûresi’ni okurken:

Geri bırakılan üç kişiye de yeryüzü bütün genişliğine rağmen dar gelmiş ve nefisleri de kendilerini sıkıştırmıştı da, Allah’tan başka sığınacak hiçbir şey olmadığını anlamışlardı. Sonra onları da eski hallerine dönsünler diye tevbeye muvaffak kıldı. Muhakkak ki Allah, Tevvâb, Rahîm olandır.” (Tevbe, 118)

A. Ali Ural





Alt 25-03-2011, 23:01 #13

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>


Diğerlerini okuduğum da ekleyeceğim şimdilik bu kadar





Alt 26-03-2011, 18:16 #14

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Ebu’d-Derdâ: Hesaptan Korkan Tâcir


İki kutuplu bir dünyası vardı Medine’ye gelinceye kadar Peygamber: Kâr ve zarar. Akıl atıyla koşturup dururdu bu iki kutup arasında süvari Ebu’d- Derdâ. Ticaretin bir hesap işi olduğunu bilir, bin kere düşünürdü bir adım atmadan önce. Medine Hz. Peygamberi deflerle karşıladığında bir adım gerisindeydi herkesin. Herkes Müslüman oldu, yalnız Ebu’d- Derdâ, erteledi bir sene yolculuğunu. Enine boyuna ölçtü alıştığı hayatla teklif edilen hayatı. Bir Müslüman arkadaş edindi: Abdullah bin Revâha. Hicretten bir sene sonra güneş saati hidayet anına ılık gölgesini düşürmeye hazırlanırken bakın ne oldu. Abdullah bin Revâha yanına Ebu Seleme’yi de alıp arkadaşı Ebu’d-Derdâ’nın taptığı putu o yokken kırdı. Ebu’d-Derdâ putu görünce o anı bekliyormuş gibi çattı mabuduna:”Yazık sana kendini savunamadın mı!” Sonra düştü yola Hz. Peygamber’i görmek için. Onun telaşla yürüdüğünü gören Abdullah bin Revaha: ” Bizi arıyor olmalı!” dedi Hz. Peygamber’e. Allah’ın Elçisi şöyle buyurdu gülümseyerek: ” Hayır Müslüman olmak için geliyor! Vaat etmişti Rabbim!”

Ensar’dan Müslüman olan son kişiydi Ebu’d-Derdâ. Fakat bu süre içerisinde öyle bir kâr zarar hesabı yapmıştı ki, dükkânını kapatan ilk kişi olmuştu Medine’de.”Günde üç yüz altın kazanmak artık sevindirmez beni. Ben ticaret ve alış – verişin, kendilerini Allah’ı anmaktan alıkoymadığı kimselerden olmak istiyorum!” diyerek, yeni bir güne başlamış, bütün kazancını Allah yolunda harcayacak olsa bile ticarete devam etmek istemediğini bildirmişti dostlarına. “Bunun nesini istemiyorsun!” diye sormuşlardı hayretle de iki kelimeyle mühürlemişti dudaklarını: “Hesabının çokluğunu!”Ah Ebu’d- Derdâ! Nasıl da değişmişti ölçüleri! Bir zaman dünyaya dört elle sarılırken şimdi, ” Dünyaya sarılanın dünyası yoktur!”diyordu. Günü zararla kapatmaktan yine korkuyordu. Fakat “Neden bildiklerinle amel etmedin?” sorusundandı korkusu.

Kur’ân’ı öğrendi ve öğretti. Çünkü, ” En hayırlınız, Kur’ân’ı öğrenen ve öğreteninizdir!” demişti Hz. Peygamber. Mescidleri evi bildi. Çünkü,”Mescitler takva sahiplerinin evleridir,” dediğini duymuştu O’nun. Küsleri barıştırmaya çalıştı. Çünkü Kâinatın Efendisi, “Size namazdan, oruçtan ve sadakadan faziletçe bir derece yüksek bir şey söyleyeyim mi?” diye sormuş, “Evet ya Rasûlallah!” cevabını aldıktan sonra, “İnsanların arasını bulup barıştırmaktır.” buyurmuştu. Müslümanların geçtiği yollardaki taşları kenara çekti. Çünkü “Kim Müslümanların yolundan eziyet veren bir şeyi kaldırırsa Cenâb-ı Hak Ona katında bir sevap yazar. O’nun katında bir sevabı olan ise cennete girer,” dediğini hatırlıyordu Nebî’nin. “Gelin ölmeden önce oruç tutalım!”dedi dostlarına. Çünkü “zırh” olduğunu öğrenmişti O’ndan orucun. İlim öğrenmeye çalıştı. Çünkü Allah’ın Sevgilisi’nin, “Bir insan ilim kazanmak için bir yola girerse Cenâb-ı Hak ona cennete doğru bir yol açar. Melekler, ilim peşinde koşanlardan hoşnut oldukları için kanatlarını onun altına gererler. İlim sahipleri için yerdekiler ve göktekiler mağfiret niyaz ederler. Denizin diplerindeki balıklar bile Ona dua ederler,”dediğini kulaklarıyla işitmişti. Gülümsedi hadis rivayet ederken hep. Çünkü Hz. Peygamberin gülümsediğini görmüştü her vakit konuşurken.

Hz. Peygamber, onun için “Bu ümmetin Bilgesi!” demişti, ne büyük müjde! Bu merhametli bilge, “İnsanlara, üzerlerine almak istemedikleri şeyleri yüklemeyiniz. Allah’tan önce siz hesaba çekmeyiniz onları!” diyerek, bir çıkış yolu açtı günahkarlara. Onlardan birini tartaklayıp lânet yağdıranlara dönüp: ” Bu adamı bir kuyuya düşmüş bulsaydınız, çıkarmaz mıydınız?”diye sordu. “Evet,” cevabını alınca, devam etti sözlerine: “Öyleyse kardeşinize hakaret ederek onu düşmüş olduğu günah çukuruna iyice itmeyin, çıkmasına yardımcı olun. Sizi böyle hallere düşürmeyen Allah’a şükredin. İlla kızacaksanız onun şahsına değil, günahına kızın!”

Ah Ebu’d-Derda! O deli gibi mal toplayanlara kızardı. Her vadiye mal yığanlara. “Bizim gideceğimiz bir yurdumuz var. Orası için biriktirmeliyiz!”derdi. Kızı Derdâ’yla evlenmek isteyen Yezid bin Muaviye’ymiş ne çıkar! O yoksul bir mümini tercih etmişti! Hz. Ömer Şam’a gittiğinde bir gece Ebu’d-Derdâ’nın ziyaretine gitmiş, evinin kapısında kilit olmadığını, üzerinde oturduğu bir keçe parçası ve yastık yerine kullandığı bir semerden başka bir eşyası bulunmadığını görüp sabaha kadar ağlamış, Ebu’d-Derda ise Ömer’e Hz. Peygamber’in şu sözünü hatırlatmıştı: ” Dünya yurdunda eşyanız bir yolcunun azığı kadar olsun!” Ah Ebu’d-Derda, yeni binalar yapanları görmüştü de bir kere bakın nasıl seslenmişti onlara: ” Ha bire dünyayı yeniliyorsunuz!”

O dünyayı değil, ruhunu yeniledi. Dünyayı değil, dünyayı yaratanı sevdi. Ve Hz. Peygamber’den öğrendiği şu duayı mırıldandı hep: “Allah’ım senin sevgini istiyorum! Seni seveni sevmek istiyorum!” Bu sevgiden ayrılmadı sağlığında ve hastalığında. Ah bir konuşma var ki ziyaretine gelenlerle arasında hastayken, asırlarca anlatıldı:

_ Şikayetin nedir ey Ebu’d-Derda?

_ Günahlarımdan şikayetçiyim.

_ Canın bir şey istemiyor mu?

_ Canım cenneti istiyor!

_ Sana bir hekim çağıralım mı?

_ Aslında beni yatağa düşüren hekimdir.

A. Ali Ural





Alt 26-03-2011, 18:16 #15

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Hz. Ebu Bekir: Peygamberle Arkadaş Olmak


Bütün oklar Medine’yi gösteriyordu. İşaret verilmiş, yol hazırlıklarına başlanmıştı. Sırası gelenler tarihin ve takvimin seyrini değiştirecek bu yolculukta yerlerini alıyordu. Mekke’nin basıncı o kadar yükselmişti ki, bir pencere açılmasa nefes alıp vermek mümkün olmayacaktı. Kendisi için de vaktin geldiğini düşünüyordu lakabı “Çok samimi” ve “Çok sadık” olan. Samimiyetinin ve sadakatinin gereği kapısını çaldı O’nun ve izin istedi yolculuk için. O ise “Dur bakalım, belki Allah sana bir arkadaş nasip eder,” diyerek erteledi bu yolculuğu. Ta ki bilgisizlik ve karanlık evrene gönderilen ışığı söndürmek için sözleşene kadar. Bu kez kapısı çalınan “çok samimi” ve “çok sadık” olan, gelen ise O’ydu. Demek birlikte yola çıkacaktılar! Demek yol arkadaşıydı! Bir peygamber! Ebû Bekir Sıddîk sevinçten ağlıyordu…

Peygamberliğini açıklar açıklamaz inanmıştı O’na. Bir an bile tereddüt etmemişti. O söylüyorsa doğruydu. Kendisine, “Arkadaşın akıl almaz şeyler söylüyor, Kudüs’e bu gece gidip geldiğini, göklere çıktığını anlatıyor,” dediklerinde, “O mu söylüyor bunu?” diye sormuş, “Evet!” cevabını alınca “O söylüyorsa doğrudur!” demiş ve soluğu Hz. Peygamberin yanında almıştı. O sırada Hz. Peygamber Mescid-i Aksa’yı anlatıyordu. Sözünü tamamlayınca Hz. Ebû Bekir (ra), “Doğru söylüyorsun ya Rasûlallah!” dedi heyecanla. Ve o günden sonra “Sıddîk” denildi Hz. Ebû Bekir’e; yani “Çok samimi” ve “Çok sadık” olan! Kudüs’e gitmenin lafı mı olurdu, o daha büyük hususlarda tasdik ediyordu arkadaşını. Gökten vahiy geliyordu O’na gece gündüz! O söylüyorsa doğruydu!

Hz. Ebû Bekir Habeşistan’a hicret için yola çıktığı günü hatırladı. Yolda İbnu’d-Dağne’ye rastlamış, Mekke’nin Ebû Bekir gibi değerli bir kişilikten mahrum kalmasına gönlü razı olmayan İbnu’d-Dağne Müslüman olmamasına rağmen Ebû Bekir’i himaye ederek Mekke’ye geri dönmesini sağlamıştı. Ancak bir şartı vardı müşriklerin, ibadetini evinde yapacak, dışarıda Kur’ân okumayacaktı. Zira O’nu dinleyen insanlar etkilenip Müslüman oluyordu. Başlangıçta bu şartı yerine getirdiyse de bir süre sonra dayanamayıp evinin bahçesinde Kur’ân okumaya başlamış, bu yüzden İbnu’d-Dağne’nin uyarısına maruz kalmıştı. Seçimini yapmalıydı. Ya himaye, ya Kur’ân. Hiç tereddüt etmeden şu cevabı vermişti ona: “Himayeni iade ediyorum. Ben Allah’ın ve Peygamberinin himayesine razıyım!”

İşte Allah’ın ve Peygamberinin himayesinde başladı büyük yolculuk. Peşlerindeydi bilgisizlik. Hem de bir servet vaat ederek bulanlara. Halbuki bir gerçeğe tanık olmuştu üç gün üç gece saklandıkları mağara. Yalnız değillerdi. O her dediği doğru olan Peygamber söylemişti: “Lâ Tahzen! İnnallahe Maanâ!” O halde kimse dokunamazdı O’na. Rahat bir nefes aldı Ebû Bekir. İlk önce o girmişti mağaraya Peygamberine bir şey olur diye. Elbisesiyle tıkamıştı topraktaki delikleri yılan olur korkusuyla. Elbisesi yetmemişti de, topuğuyla tıkayıp geçirmişti geceyi. Himaye mağaradan sonra da devam etmiş peşlerine takılan bir atlı tam onları yakalayacakken batmıştı kumlara. Nasıl bir peygamberdi O! Ne muhteşem koruma!

Sonunda Medine’ye doğdu ay. Hz. Ebû Bekir, o cömert arkadaş yanında getirebildiği dirhemlerle satın aldı yetimlerden Peygamber Mescidi’nin arsasını. Nasıl da severdi bu yolda harcamasını! Müşriklerin kızgın taşlar altında ezdiği Bilal’i beş ukiyye altın karşılığında kurtarıp azat etmişti de,”Bir ukiyye altın versen onu yine satardık!” demeleri üzerine, ” Şayet yüz ukiyye isteseydiniz, onu yine alırdım!”demişti. Tebük Savaşı’ndan önce dört bin gümüş dirhemle Peygamberinin huzuruna gelmiş, Hz. Peygamberin “Ev halkına ne bıraktın?” sorusunu: “Allah ve Rasûlunu!” diyerek cevaplamıştı.

Zira o dünyayı değeriyle ölçebiliyor, düşman ordusundan değil, nefsin üzerine yürüyüp kuşatmaya çalışan dünyadan korkuyordu Müslümanlar için. “Gördüm ki dünya size doğru gelmekte. Niçin geliyor! Kuşatmak için sizi! Bana öyle geliyor ki, sizler de ipekten perde ve döşemeler, atlastan yastık ve şilteler edinecek ve yün yataklarda yatmaktan, diken üzerinde yatıyormuşçasına acı duyacaksınız.” diyor, “Gençlikleriyle övünen delikanlılar nerede? Medâin şehrini kurup etrafını surlarla çeviren krallar nerede? Nerede savaş meydanlarında zafer kazananlar? Zaman onları yok etti. Şimdi onlar, mezarlarının karanlığındadırlar. Acele etmelisin acele! Kurtulmaya bak, kurtulmaya!” diye haykırıyordu. Ve bu yüzden Hz. Ömer şu olayı anlatıyordu: “Medine’nin dış mahallelerinden birinde âma bir ihtiyar kadın vardı. Her gün ona uğrayıp yardım etmek isterdim. Fakat ne zaman gitsem, benden evvel birinin uğrayıp her işi yaptığını görürdüm. Merak ettim, her gün bu sevabı işleyen kimdir diye. Bir gün çok erkenden yanına uğradım ihtiyarın. Ne göreyim! Bu hayrı işleyen Ebû Bekir değil mi!”

* * *

Bir Mayıs günü ağaçların özsuları köklerden dallara doğru tırmanırken minberin merdivenlerinde yükseliyordu O. Söylediği her sözü gönül mahfazalarında bir mücevher gibi saklayan sahabeler dikkat kesilmiş bekliyordu. On bir yıl geçmişti hicretin üstünden ve efendileriydi kalplerini çarptırarak minberde yükselen. Heyecanları ölçülemeyecek kadar büyüktü. Çünkü her yükseliş yeni haberler getiriyordu gökten. Rahmetin yıllardır yağdığı bu ravzada çıt çıkmıyordu yine. Ta ki Hz. Ebû Bekir’in kalbine bir yıldırım düşene kadar minberden. Hz. Peygamber, yüce Allah’ın bir kulunu dünya ile kendi yanında olandan birini tercih etmekte serbest bıraktığını, o kulun da Allah’ın yanında olanı tercih ettiğini söylediğinde olan olmuş, Hz. Ebû Bekir önce hiç kimsenin duymadığı bir gök gürültüsüyle sarsılmış ve arkasından yaşlar boşanmıştı gözlerinden. Hastalandığını herkes bilse de ilk o hissetmişti ayrılık vaktini. Anlamıştı, O kuldu Rasûl-i Ekrem. Hz. Peygamber hıçkırıkların susmasını istemiş, Ebû Bekir’in kapısı dışında mescidin avlusuna açılan bütün kapıların kapatılmasını emretmişti. Ardından İslâm’a ondan daha yararlı bir kimse tanımadığını belirterek insanlar arasında bir dost edinecek olsa Ebû Bekir’i tercih edeceğini söylemiş, namaza çıkamayacak kadar şiddetlenince hastalığı, imamlığı Ebû Bekir’e terk etmişti. Hz. Peygamberin yerine geçmek… O istemeseydi tahammül edemezdi. Yükü ne kadar ağırdı! Ve ne kadar sevinmişti bir sabah namaza durduğunda yanında! Şükür Peygamber iyileşmişti! Sevinç yeniden dalgalandı ravzada. Sahabeler yeniden canlandı. Ebû Bekir izin aldı Rasûl’den evine gelmek için. Birkaç saat sonra tam gidecekken evine o haber ulaştı kendisine: Ayrılmıştı. Kavuşmak için Rabbine.

Hz. Ebû Bekir son peygamberin evine koşuyor. Efendisinin yüzünü açıp öpüyor son kez alnından. “Ölümün de hayatın gibi güzel ve temiz!” diye inliyor. Omuzlarını çatırdatan sorumluluğu olmasa hiç ayrılmayacak. Halbuki onu bekleyenler var mescitte Peygamber nasıl ölür diye şaşıran! Yetişmeli Ebû Bekir, acının yanlış sözler söyletmesine izin vermemeli. Bunun için yarasını küreyip kükremeli gerçek adına: “Kim Muhammed’e tapıyorduysa, bilsin ki Muhammed ölmüştür. Her kim ki Allah’a tapıyorsa Allah bâkî ve ebedîdir!” İşte bu söz ve peşinden okuduğu âyet yatıştırıyor ruhları. Ebû Bekir’i ezen sorumluluktan onlar da paylarını alıyor. Zaman akmakta ve yapacak çok şey var. O halde geç kalmamalı. Şûradan Ebû Bekir çıkıyor. Peygamberin cennetle müjdelediği yol arkadaşı! Ve çıkıyor Ebû Bekir kutlu minbere… ” Ey insanlar! En iyiniz olmadığım halde yönetiminizi üstlenmiş bulunuyorum. İyi yönetirsem bana yardımcı olunuz; kötü yönetirsem beni uyarınız ve düzeltiniz,” diyerek başlıyor konuşmasına, başa geçenlerin söylemekten korkacağı sözlerle. Sonra şöyle devam ediyor iktidarı yani gücü tanımlayarak: ” Zayıflarınız benim nezdimde kuvvetli sayılır, onun hakkını başkalarından alıveririm. Güçlüleriniz bana göre zayıf demektir, onlardan başkalarının hakkını alırım!”

Söylediklerini yapıyor Ebû Bekir. Hz. Peygamberin Suriye üzerine göndermek istediği orduyu O’nun tayin ettiği genç komutan Üsâme’nin atının yanında yürüyerek uğurluyor aldırmayarak itirazlara. ” Gençtir, azatlı kölenin oğludur.”diyenleri, “Peygamber uygun bulmuştur!”diye cevaplıyor. Zekatını vermeyen bedevilere fakirlerin hakkı için, Rasûl-i Ekrem’in vefatından sonra türeyen yalancı peygamberlere gerçek için savaş açıyor. Ancak savaşırken bile ilkelerine sahip çıkmasını istiyor Müslümanların. Yeryüzünün bütün komutanlarına sesleniyor Üsâme’nin zatında: ” Zulmetmeyiniz. Kimsenin azasını kesmeyiniz. Çocukları, ihtiyarları, öldürmeyiniz. Ağaçları kesip yakmayınız. Yemiş veren ağaçlara dokunmayınız. Hayvanları gıdadan başka bir maksat için kesmeyiniz. Yolda manastırlara çekilmiş adamlara rast geleceksiniz, onları kendi hallerinde bırakınız.”

2 sene, 3 ay, 10 gün sürüyor Ebû Bekir’in halifeliği. Bu kısa zamanda fitneler bastırılıyor, fetihler yapılıyor, hafızların gazalarda şehadetiyle Kur’ân’dan bir şeyler kaybolur korkusuyla sayfalara yazılı olan âyetler başta vahiy katipleri olmak üzere büyük sahabelerden oluşan bir heyetin nezaretinde toplanıp mushaf haline getiriliyor. Devlet malı titizlikle korunuyor. Övgüden hoşlanmıyor Ebû Bekir ve kendisini övenleri duyduğu zaman şöyle yalvarıyor Rabbine: “Allah’ım! Beni benden iyi bilirsin. Ben de kendimi onlardan iyi tanırım. Beni onların zannettikleri gibi hayırlı bir kul yap!” Fakat hepsinden öte süt sağıyor halife! Halife olmadan önce yaptığı gibi. Halife olduktan sonra mahallenin kız çocuklarından birinin “Artık bize süt sağmaz!” dediğini işitince, “Yine sağıveririm kızım!”diyor gülümseyerek. Ve ekliyor: “Mevkiin beni eski halimden ve gidişatımdan ayırmamasını Allah’tan dilerim.”

“Sana doktor çağıralım!” diyorlar ölüm döşeğinde. “Tabip beni gördü!” diyor, “Ben istediğimi yaparım!”dedi.

A. Ali Ural





Alt 26-03-2011, 18:17 #16

Tatlı Deneme

<b>Forumun Tiryakisi</b>

Hz. Ömer: Şeytanın Korktuğu Adam


Gelenek ve inadın bağladığı ellerini çözene kadar beş yıl geçti. Beş yıl yüzlerce defa doğup battı güneş. Yüzlerce defa uyudu uyandı. Ama elleri hep bağlı. Elini kolunu rahatça hareket ettirmesi onu yanılttı. Kılıcı çekmesi, testiyi başına dikmesi, mızrağı savurması bağlarını görmesine izin vermedi. Mekke’de neler oluyordu? Muhammed (sav) peygamberliğini ilan edeli beş yıl geçmişti. Bir avuç insan vardı etrafında. Gizli gizli evlerde buluşuyordular. Neyin peşindelerdi? Ömer, uzun boylu, beyaz tenli, heybetli adam, kız kardeşinin de Müslüman olduğunu öğrenince deliye dönmüştü. Hamile olduğuna bakmayıp dövmüştü onu. Sonra bir hışımla Kâbe’de almıştı soluğu. Geceydi. Muhammed (sav) Kâbe’nin içine girmiş namaz kılıyordu. Ömer Kâbe’nin örtüleri altına gizlenmiş merakla O’nu dinliyordu. İbadetini bitirip dışarı çıkınca peşine takıldı. “Kim o?” diye seslendi Hz. Peygamber fark ederek izlendiğini. Karanlığın içinden bir ses: “Ömer!”dedi. “Ey Ömer!” dedi Hz.Muhammed (sav), “Artık gece gündüz beni terk etmeyeceksin!” İşte o anda beş yıldır göremediği bağlarını fark etti Ömer. Allah’tan başka ilâh olmadığını ve Muhammed (sav)’in O’nun peygamberi olduğunu söyleyerek özgürlüğü seçti.

Hiç kimsenin Müslümanlığı onun kadar coşkuyla karşılanmamıştı. Tekbir sesleri Mekke sokaklarını çınlatmış, kendisinden önce Müslüman olan otuz dokuz kişinin ruhuna kırk rakamı sıcak bir mühür gibi basılmıştı. Ömer Müslümanlığını gizlemeye yanaşmamış, “Müşrikliğimi duyurduğum gibi Müslümanlığımı da duyuracağım!”diyerek müminleri yürüyüşe çağırmış, Kâbeye vakarla akan nehrin iki kolundan birinin başında Hz. Hamza, diğerinin başında o yer almıştı. “Ey Rasûlüm! Sana ve sana tâbi olan müminlere Allah yeter” (Enfal,64) âyeti inmişti Ömer’in Hazreti Ömer olduğu gün. Açık tebliğ dönemi onunla başlamıştı.

Müslüman olanların dövülüp kendisine dokunulmaması ağırına gitti Hz. Ömer’in. Kur’ân’a göre onur müminlerindi. Bu yüzden dayısının himayesini iade etmekte gecikmedi. Yaşasın! Artık o da diğer müminler gibiydi. Sık sık yolu kesiliyor, dövülüyor, dövüyor fakat başı dik yürüyordu. Hz. Peygamber’in ifadesiyle, yüce Allah, doğruyu Ömer’in diline ve kalbine koymuştu. Aklı ve ruhu ilâhi iradeyle tamamen örtüşüyordu. Öyle ki bir görüş ileri sürdüğünde, o görüşü destekleyen âyetler nazil oluyordu. Bedir esirlerinin fidye karşılığı serbest bırakılmasına ve münafıklardan İbn Übey b. Selul’ün cenaze namazının kılınmasına itirazı sert mizacına yorularak yerinde bulunmamış ancak daha sonra inen âyetler Hz.Ömer’i doğrulamıştı. Sert mizaçlıydı evet. Fakat bu mizaç dini duyarlılıklar hususunda tavizsiz olmasını sağlamıştı. Şeytan onunla karşılaşmaktan korkardı. Hz. Peygamber, “Gökte bir melek bulunmasın ki, Ömer’e saygı duymasın, yeryüzünde bir şeytan bulunmasın ki Ömer’den kaçmasın” buyurmuştu.

Ciddi ve cesurdu. Sözlerinden istikrar, güven ve kararlılık yansırdı. Allah’ın elçisine olan imanı ve bağlılığı her şeyin önüne geçer, O ağladı diye ağlar, O tebessüm etti diye tebessüm ederdi. Hacerü’l-Esved için şöyle demişti: “Senin, zarar ve yararı dokunmayan bir taş olduğunu biliyorum; vallahi Allah’ın Elçisi’nin seni öptüğünü görmeseydim, ben de seni öpmezdim.” Şerefi İslam’a bağlılıkta görür, onuru başka yerde arayanları alçalışın beklediğini vurgular, “Asıl yağma edilmiş olan, dini yağma edilendir,”derdi. Ona göre bir insanın oruç tutmasına, namaz kılmasına değil; konuştuğunda sözünün doğruluğuna, emanet edildiğinde ona riayetine, eliyle ve diliyle kimseye zarar vermeyişine bakmak lazımdı.

Madem kısa bir süre sonra veda edilecekti dünyaya, diri kalabilmek için kendini ölüler arasında saymalıydı. Saydı da. Dünyaya hak ettiği değerden fazlasını vermedi. Bir çöplüğün yanında bir müddet durduktan sonra arkadaşlarının yanına gitmiş, üzerine sinmiş kokudan rahatsızlık duyulunca, “İşte hırs gösterdiğiniz ve üzerinde devamlı konuştuğunuz dünyanın hali budur,”demişti. Dünyayı arzuladığında âhiretine zarar sunduğunu, âhireti arzuladığında dünyasına zarar sunduğunu görmüş, sonunda fani olan dünyasına zarar vermeyi tercih etmişti. Elbette bu dünyevi görevlerini yerine getirmesini engelleyen bir husus değildi. Çocuklarına okuma yazmayı, yüzücülüğü, atıcılığı, biniciliği ve şiiri öğretmeliydi babaları. Beden ve ruh dengesi sağlanmalıydı. Sorumluluk bilincinde olanlardan dostlar edinmeli, ahmaklarla yakınlıktan kaçınmalıydı. İnsanlar seviyelerine göre değerlendirilmeli, güçlerine göre iş verilmeliydi. Hür olmak isteyen adam borçlu olmamalıydı. Allah’ın dinini ancak dalkavukluk etmeyen, kuruntularının peşine düşmeyen, gayreti eksiltmeyen, yandaşlarını desteklemek için doğruyu saklamayan kişiler yaşatabilirdi.

Ve bir gün Allah’ın dinini yaşatma görevi Hz. Ömer’e verildi. Hz.Ebu Bekir’in vefat ettiği günün sabahı güneşin ışıkları Hz. Ömer’in kaleminin ve kılıcının üzerine düştü.

****

Kâğıtta onun ismi yazılıydı. Hz. Ebu Bekir istemişti o ismi. Bu ismi görenler “Bilirsin ki Ömer sert mizaçlıdır. Rabbin Ömer’i halife tayin ettiğin için seni sorgularsa ne cevap vereceksin?”diyecek olmuşlardı da, “Allah’ın kullarının en iyisini onlara halife yaptım, derim,”diye cevaplamıştı Ebu Bekir (r.a.) bu soruyu. Ve sonunda emri hakk vaki olmuş, minberde yükselme sırası Ömer’e (r.a.) gelmişti. İşte ilk sözleri: “Allah’ım! Ben sert, şiddetli biriyim, beni yumuşat. Zayıf biriyim, beni güçlü kıl! Cimriyim, beni cömert eyle!”

Yüce Allah Ömer (r.a.)’i yumuşatmadı. Daha doğrusu onun kalbini zayıflara karşı yumuşattı güçlülere değil. Emri altındaki yöneticilere karşı sertliği hiç gitmedi. “Yöneticilerimden biri haksızlık eder de düzeltmezsem bu haksızlığı yapan ben olmuş olurum!” diyerek bilgi sahibi olmaya çalıştı hep yapılan işlerden. Zira ona göre Allah’ın en sevmediği bilgisizlik devlet başkanının bilgisizliğiydi. Bu yüzdendi Fırat kenarındaki koyunun öte dünyada bir soru işaretine dönüşeceğinden korkması. Bu yüzdendi Mısır Valisi Amr b. As’ın oğlunun, kaybettiği yarış yüzünden bir Kıbtîye “Al sana bir soylu tokadı!” diyerek vurması üzerine verdiği cevap: “Annelerinden hür doğan insanları ne zaman köleleştirdiniz!”

Amr b. As’ın Mısır Fatihi oluşu Hz. Ömer’in öfkesini engellemedi. Zira fetih, fethedilen topraklardaki insanların üstüne adaletin gölgesini düşürmek içindi, adalete gölge düşürmek için değil. Zamanın iki büyük gücü Bizans ve İran’ın Müslümanlar karşısındaki başarısızlıklarının arkasında kendi halklarına yaptıkları zulüm vardı. Art arda düşüyordu şehirler. Önce Suriye Bizans hakimiyetinden çıktı, sonra Mısır. Öte yandan İran Kadisiye zaferiyle sarsıldı ve Horasan’a kadar bütün İran topraklarında Mecusilerin ateşi söndü. Suriye’nin fethi tamamlandıktan sonra Müslümanlar harekatı batıya kaydırarak efendilerinin mirac basamaklarından olan Kudüs’e yöneldiler. Kuşatma sonuç verdi ancak Hristiyanlar teslim olmak için bir istekte bulundular: Şehri bizzat Hz. Ömer teslim alacaktı. Bir mektupla durum Ömer’e bildirilmiş, yamalı elbiselerle ordunun başında Kudüs’e giren Hz. Ömer, kendi önderlerinin debdebeli yaşantısına aşina halkı şaşkına çevirmişti. Tıpkı Şam’a devesiyle girdiği gün, “Ey müminlerin halifesi! Şayet asil bir ata binmiş olsaydın, seni halkın ileri gelenleri karşılardı!”diyenlerin şaşkınlığı gibi. Ne demişti Ömer onlara eliyle göğü işaret ederek: “Sizi orada göremiyorum! Bana emirler ancak oradan gelir. Devemin önünden çekilin!”

Hz. Ömer “İsteseydim, içinizde en güzel giyinen, en hoş şeyler yiyen ve en rahat yaşayan biri olurdum.”diyordu. ‘ Bir kişi cehenneme girecek!’ dense korkuyla ürperen, ‘Bir kişi cennete girecek!’dense ümitle titreyen bir insanın istekleri de kuşkusuz farklı olacaktı: Mesela ailesinden kurallara öncelikle kendilerinin uymasını istemiş, “İnsanlar sizi yırtıcı kuşun eti gözetlediği gibi gözetlerler. Emirleri çiğnerseniz, sizin cezanız daha ağır olur.”diyerek uyarmıştı. Mesela bir deveyi yakalamaya çalışırken kendisini gören Ahnef b. Kays’tan kovalamaya katılmasını istemiş, “Gel birlikte yakalayalım. Devlete ait bir deve kaçtı. Bu malda kaç kişinin hakkı olduğunu biliyorsun!” diye yükseltmişti sesini. “Neden bu işi bir köleye yaptırmıyor da eziyet çekiyorsun!” diyenlere ise şu tarihi cevabı vermişti: “Benden iyi köle kimmiş!”

Hz. Ömer’in başka istekleri de vardı. Mesela Bizans ve Sasani toplumundan bulaşan şaşaalı hayata direnmelerini istedi valilerinden ve onlara saray yapmayı yasakladı. Ordunun halkla karışıp bozulmasını önlemek için özel ordugah şehirleri kurulmasını emretti. Yöneticilerin mal ve servetlerinin kayıt altına alınmasını istedi. Yabancı paraların İslam topraklarındaki hakimiyetine para bastırarak son verdi. Müslümanların bir takvime olan acil ihtiyaçlarını dikkate alarak hicrî takvimi başlattı. Hayırlı işlerde acele edilmesini isteyerek, “Her şeyin bir şerefi vardır; iyiliğin şerefi ise hemen yapılmasıdır,” ilkesini koydu.

Ona göre kötülükle yenen aslında mağluptu, günahla zafer elde eden muzaffer değil. Hz. Ömer’i kötülük bir sabah namazı vurdu. “Beni bir köpek vurdu!”diye inledi Ömer. Kan kaybederken katilini öğrendi ve sevindi; zira katil Müslüman değildi. Katilini öğrendi ve üzüldü; zira katil iyilik yaptığı biriydi. Ve Ömer (r.a.) ölmeden önce son bir şey istedi: Hz. Peygamberin yanına defnedilmek…Hz. Aîşe’ye gidilip “Ömer arkadaşı Muhammed (sav)’in yanına gömülmek için iznini bekliyor!”denilmesini istedi. Hz. Aîşe hıçkırarak verdi izni. Ömer(r.a.) müjde ulaşana kadar ölmedi. Son sözü şuydu: “Allah’a hamdolsun! Benim için bundan daha mühim bir şey olamaz!”

Hz. Peygamber’in “Gözüm!” dediği heybetli adam, işte böyle ayrıldı dünyadan.

A. Ali Ural





Cevapla


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler





Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 07:27 .