Anlıyorum

#1
Yine yastık kafamı acıtmaya başladı. Ne zaman uykum kaçsa hep böyle olur. Hafakanlar bastığı için, kasvetli geldiği için; yok yok, firakının açtığı derin yara için yatamıyorum işte. Halim perişan!
Duvarlar üstüme doğru geliyor, sanki tavanı yukardan bir halat vasıtasıyla üstüme indiriyorlar ve ben daralıyorum. Nefesimin tıkandığını genzimin acı acı yandığını ve gözlerimin yerinden bir roket hızıyla fırlayacağını hisseder gibi oluyorum. Yerimden kalkabilsem, bir doğrulabilsem, hemen ışığı açacağım ama... Ama… Olmuyor. Tüm benliğimin ince bir hastalığa tutulup da kıvrandığını bedenimin sarardığını tüm damarlarımın yattıkları yerden kalkıp bedenimi terk etmek istediklerini anladıkça canım çok acıyor. Aslında adını söylemek bile yetiyor bu acılarımı dindirmeye. Ama ben dayanıyorum, söylemiyorum adını. Biliyorum ki; altını kıymetli yapan az oluşu. Sen kıymetliysen adın da kıymetli olmalı.

Tam ölümün kıyısında gezinirken,zor bela adın geçiyor aklımdan ve sanki bir ateş topu değmiş gibi kupkuru dudaklarımın arasından güçlükle adın boşalıyor. Adın boşalıyor ve sanki gökler tüm kapılarını açarak tüm yağmurunu üzerime boşaltıyor. Adın geçiyor sanki gül bahçesine giriyorum.

Ve ben sana nasıl bende olduğumu anlıyorum. Kıvrak bir hareketle yerimden kalkıp gecenin en zifiri anında yalnızlığına batırdığım kalemimi ismini yazmak için yüreğimle buluşturuyorum. Penceremin buğusu hicran vaktinin geldiğini söylüyor! Sana daha ne demeli?

Vuslatın firakı bitirdiğini ve geriye küllerin kaldığını bildiğim için sana kavuşmayı değil firakının daha da büyümesini, sonra tüm kâinatı yakmasını istiyorum.
Aşkın kudretine bırakmışım kendimi. Pervam yok hiç bir şeyden. Sana bendeyim ya. Sana kilitliyim ya bu bile yetiyor bana.
O da ne? Biri sanki tüm kainatı ayağımın altından alıyor.Hangisi benim. Ben var mıyım? Ben... Ben...

Ben aşkın çileyle yoğruluşunu şimdi anlıyorum. Şimdi anlıyorum Kays`ı Mecnun eden sırrı. Mevlana’nın gözündeki Şems`in Krallığını anlıyorum işte. Anlıyorum işte sende kayboluşumu. Çok şükür ki benin sende yok olduğunu ismini ismim gibi söyleyişimden anlıyorum.

Meğer yokluğun içi de senmişsin
Varlığın özü de sen.
Yani özüm de senmişsin
Sözüm de

Alıntı

İlginizi Çekebilir


#2
EmeGinE SaLık TskLEr...


#3
emegine saglık


#4
Okuyan gözlerinize sağlık.




Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 

Forum

Powered by vBulletin® Version 3.8.5
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.
Sitemiz bir paylaşım sitesi olduğu için kullanıcılar her türlü görüşlerini önceden onay olmadan anında siteye yazabilmektedir, bu yazılardan dolayı doğabilecek her türlü sorumluluk yazan kullanıcılara aittir.
Herhangi bir konuda (şikayet, eleştiri, öneri, vb.) bizimle iletişime geçmek için tıklayın.
-

2005-2020 Tatliaskim.com

Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 15:45 .