ben seni unutmak için sevmemiştim ki /yoksun...

#1


Uzaklardan bir ses olmanı isterdim,

bir selam, bir nefes...

"Üşüme" diye seslenmeni isterdim...

Bir el olmanı isterdim, bir kol...

"Özledim" deyip sarılmanı...

En karanlık yerinde düşlerimin

çıkıp gelmeni isterdim.

Kınalı bir bahar gibi,

umut ışığı olmanı isterdim hayatıma...

Gelseydin ve yaslasaydım başımı omzuna,

ağlasaydım doya doya ...

Geçerdi üşümesi yüreğimin,

geçerdi üşümesi içimin,

kirpiklerimde yağmurlar dumanlanmazdı

biliyorum...

Seninle

suları yeşil bir ırmağın kıyısında bulusmak,

saçlarının kokusundan öpmek,

içime çekmek ve serin soluğundan içmek,

sana sarılmak, kucaklamak, uçmak isterdim…

Ama nafile,

aramızdaki bütün yollar kapalı...

Bütün dallar kesik...

Yokluğun buz gibi soğuk...Üşüyorum...

Yüregim de donmuş sanki.

Gözlerimde...

Ateşler içinde bedenim...

Öyle bir üşüme ki,

hiç bir şey ısıtmıyor artık.

Bütün organlarım uyuşmuş.

Ezip geçiyor ruhumu acılar...

Yoksun işte,

kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor şimdi.

Kirpikleri kırılan bir zamanın teninde,

ağrılı şiirler topluyorum gecelere şimdi...
Bilirim,

sevmek ve özlemek bir ateşe dokunmaktır;

yakmaktır yüreğini yangınlarda.

Ama ben üşüyorum.

Yokluğun buz gibi soğuk.

Yakacak bir şeyimde yok…
Ağlıyorum, buza dönüşüyor gözyaşlarım…

Ağlıyorum,

akıp gidiyor gözyaşlarım çağlayanlara…

Baka kalıyorum ardından çaresiz…

Ah! bir el olsan dokunsan alnıma,

okşasan saçlarımı bir anne şefkatiyle..

Geçerdi ağrısı başımın, geçerdi biliyorum...

Bir gül olsaydın bahçemde,

koklasaydım nefes nefes,

çekseydim içime derin derin...

Bir göz olup baksaydın gözlerime,

çekip alsaydın içindeki hüznü...

Ah! bir bilsen nasıl sevinirdi yüreğim,

nasıl sevinirdi dudağımdaki gelincik,

kapımdaki akasya...

Susuyorum artık derin derin...

Ve sessizce soluyorum bir hazan yaprağı gibi...

Oysa ne kadar çok hasretim konuşmaya,

anlatmaya anlaşılmaya...

Oysa ne çok istiyorum,

tüm bedenimden söküp almanı yalnızlığımı,

hicranımı bir tılsımla...
Yüreğim kanrevan, dikenler acımasız,

ayaklarım kırık koşamıyorum artık doruklara,

menzil uzak...

Gel. Yüreğim ol seher gülüm,

her ölümüm de bana yeniden hayat ver.

Elim ol, ayağım ol, canım ol...

Gecem - gündüzüm ol...

Ağlayan gözlerim ol

her damlada yeniden doğur beni,

yeniden doğur umudumu.

Her öldüğümde yeniden yarat ki,

seni ne kadar özlediğimi anlatayım

yeryüzündeki bütün canlı cansız varlıklara,

ne kadar çok sevdiğimi ...

Önce sen gel sevgilim

solmadan resimler,

şiirler sislenmeden...

islenmeden geceler ...

Sonra ölüm gelsin...

Yoksun işte,

kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor şimdi.

İlginizi Çekebilir


#2
yine döktürmüşsün yüreğine sağlık...


#3
yzı başlığı ile aynı olması nedeni ile, blog 'umda paylaştığım yazıyı aynen sevgili tatliaskim dostalarınla paylaştığın için çok teşekkürler....Çok güzel bir paylaşım
Emeğine ve yüreğine sağlık


#4
çook güzeldi cnm emeğine sağlık


#5
eline yuregine saglik cok guzeldi


#6
Yüreğine sağLık...


#7
okuyan gözlerinize sağlık...




Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 

Forum

Powered by vBulletin® Version 3.8.5
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.
Sitemiz bir paylaşım sitesi olduğu için kullanıcılar her türlü görüşlerini önceden onay olmadan anında siteye yazabilmektedir, bu yazılardan dolayı doğabilecek her türlü sorumluluk yazan kullanıcılara aittir.
Herhangi bir konuda (şikayet, eleştiri, öneri, vb.) bizimle iletişime geçmek için tıklayın.
-

2005-2020 Tatliaskim.com

Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 06:02 .