.:'YİTİRMEK Ve YiTMeK':.

#1
Ölümün yaşamın dışında bir gerçekliği olduğunu düşünürdüm hep… Ama geçen gün başkalarının ölümlerinin benim yaşamımdaki bir gerçek olduğunun farkına vardım. Bir başkasının hem de bir sevilenin ölümü benim yaşadığım bir gerçek ve benim yaşantımın içindeki bu gerçeklik ölen kişinin yaşamının dışında…

İnsanın kendi ölümünü yaşayamıyor olması haksızlık değil mi? Cenazenin nasıl olacağını bilmiyorsun örneğin ya da ardından kimlerin üzülüp kimlerin sevineceğini! Bunları bilmek hakkım diye düşünüyorum ama öte yandan bu kadar can sıkıcı bir olayı yaşamıyor olmak da bir şans mı diye düşünmeden de edemiyorum.

Bunları düşünmemin sebebi yılların beni kaçınılmaz sona doğru götürdüğü gerçeğini farketmiş olmam mı acaba bilemiyorum ama insan küçük bir çocukken bile ölümü düşünebiliyor. Hayatta ölümle ne kadar erken karşılaşırsa insan ve onun gerçekliğini ne kadar çabuk kavrarsa o denli çok düşünüyor ölümü. Annesi o daha çok küçükken ölmüş olan bir arkadaşım, ölümün sadece "yitirmek" olduğunu söylemişti. Asla unutamayacağın ve yerine hiç bir şey koyamayacağın bir varlığı yitirmek.

Çok yakın bir zamanda bana çok benzeyen bir dostumu yitirdim. Cenazesine gitmedim. Onun ölü yüzünü görmedim. Kendi kendime eğer görmezsem onun öldüğüne inanmam ve sanki çok uzak bir yerlerde yaşıyormuş gibi düşünürüm, dedim. Ama birkaç gün içinde gerçeği anladım. Ölüm sonsuza dek yitirmek demek. "O kalbimizde yaşıyor" diyerek kendi kendilerini avutuyorlar işte. Geriye kalıcı bir şey bırakmamış herkes sonsuza dek yitiriliyor.

Şimdi elimde onun yaptığı hiçbir şey yok. Ne tek bir satır yazı ne bir resim ne de benim için örülmüş bir kazak. Hiçbir şey… Merhaba diye başlayan kısacık bir not bile olsaydı şimdi çok değeri olacaktı benim için. Onun parmakizini üzerinde taşıyan birkaç satır.

Ben öldüğümde sevdiklerime benden birşeyler kalsın diye yazıyorum herşeyi. Yaşadıklarımı, düşündüklerimi, hayal ettiklerimi ve duygularımı... Yazdıkça sevdiklerimden uzaklaşıyor benim ölümüm, yazdıkça ben yaşama daha çok katılıyorum. Bu dugyu başımı döndürüyor bazen ve ölümün üstüne üstüne doğru yazıyorum.

Hiç kimse için sonsuza dek yitirilen olmak istemiyorum. Narsist bir cümle bu biliyorum. Oysa kendime duyduğum sevgiden değil, sevdiklerime duyduğum sevgiden söylüyorum bunu. Çünkü ben yitirmenin acısını yaşıyorum şimdi. Bir büyük gerçeğin üzerime kabus gibi çöküşünü yaşıyorum.

Ölüm, benim yaşamımdaki son nokta olduğu anda sizin yaşamınızdaki bir yitiriş. Ya da tam tersi…

İlginizi Çekebilir


#2
ellerine yüreğine sağlık çok güzell


#3
JuLyeT, BeĞeNDĞiNe SeViNDiM... oKuDuĞuM iÇiN TŞKLeR....


#4
ellerine sağlık cnm


#5
EfteLya, SaoL CNM...VaKiT aYıRDıĞıN iÇiN TŞKLeR....


#6
LeTMeBeYouRHeRo, Eline Saglik CaniXim


#7
Ellerine Sağlık..

Yüreğine SağLık..


#8
TaTLixPeRi, oKuYaN GöZLeRiNe SaĞLıK...

gonulcelen, BeĞeNDiĞiNe SeViNDiM...




Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 

Forum

Powered by vBulletin® Version 3.8.5
Copyright ©2000 - 2020, Jelsoft Enterprises Ltd.
Sitemiz bir paylaşım sitesi olduğu için kullanıcılar her türlü görüşlerini önceden onay olmadan anında siteye yazabilmektedir, bu yazılardan dolayı doğabilecek her türlü sorumluluk yazan kullanıcılara aittir.
Herhangi bir konuda (şikayet, eleştiri, öneri, vb.) bizimle iletişime geçmek için tıklayın.
-

2005-2020 Tatliaskim.com

Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 13:39 .