Ne çok acı var
Kayıt ol Yardım Ajanda Skorlu Flash Oyunlar Tatlı Portal Konuları Okundu Kabul Et
Cevapla
Seçenekler
Alt 23-04-2017, 12:31 #1

Günce

Gönen | Deren <3

Ne çok acı var



İçime batan can kırıklarını gösterebilmek isterdim.
İnsanların karşılarına geçerek tahammül edemeyecekleri acılara sebebiyet verdiklerini anlatabilmek ve bunun bir telafisi olmadığını gösterebilmek isterdim…

Ne kadar azalıyor insan büyüdükçe ve ne kadar çoğalıyor hayal kırıklıkları gün geçtikçe. Bir daha eskisi gibi olamayacağımı biliyorum ve bunu bilmek her yeni sabaha daha büyük bir nefretle açmama sebep oluyor gözlerimi. Çok değil birkaç sene önce güzel hayalleri olan, güzel düşünceleri olan ve alabildiğine genç bir bedendim bende. Şimdi ise içim çürüyor sadece… İnsanları dinleyecek gücü bulamıyorum kendimde. Ki çoğunun midemi bulandırdığını düşündükçe yalnızlık daha iyiymiş gibi geliyor bana. En azından yalnızlıkta sırtına bir bıçak saplayacak kimse olmuyor yanında. Yalnızlık kandırmıyor, yalan söylemiyor en önemlisi de ihanet etmiyor asla sana.

Çok uzun zamandır kafamın içinde savaş veriyorum kendimle. Kendime yediremediğim ve hazmedemediğim çok şey var… Her şeyden önce hayat sadece bana mı bu kadar kötü davranıyor yoksa genel tavrı mı böyle kırıcı onu merak ediyorum mesela? Bu kadar kötü şey benim başıma neden ve nasıl geldi? Oysa kimsenin tavuğuna kışt demeyen, kimseyi kırmamak adına az konuşup çok dinleyen ben değil miydim? Sırf yalnız bırakmamak adına kendime rağmen kalmaya çalışan, direnen ben değil miydim? O halde bu kadar büyük ihanetler neden benim başıma gelmiş olabilir? Hayat iyileri sevmiyor mu gerçekten? Yalan söyleyenler, ihanet edenler, hırsızlık yapanlar bu kadar mutluyken sadece dosdoğru olanların eziliyor olması ve acı çekiyor olması adil mi? Bilmiyorum.. Cevap veremediğim ve artık cevap aramadığım o kadar çok soru var ki beynimde… Düşündükçe her şey daha korkunç bir hal alıyormuş gibi hissediyorum üstelik.

Hayatım boyunca hiç kimsenin kötülüğünü istemedim. Hiç kimse kırılmasın, hiç kimse üzülmesin diye sürekli üzülen taraf olmayı seçtiğim zamanlar da oldu üstelik. Oysa şimdi canımın bu kadar yanmasına sebep olan ne kadar insan varsa acıdan kıvransın istiyorum. Bunu gözlerimle görebilmeyi ve canlarının yangınına bir bardak su dökmemeyi öylesine istiyorum ki… Canımın yanabileceği son noktaya dayanmış olmalıyım.. Canı ölesiye yanmamış hiç kimse bu kadar kötü şeyler düşünüp dileyemez bence. Tüm bunları tüm kalbimle diliyor olduğum için kızıyorum bazen kendime. Sonra hak ettiklerine karar veriyorum yine…

Bir gün iyileşebilir ve yine aynı küçük kız çocuğu gözleriyle bakabilir miyim hayata bilmiyorum.. İnsanlara olan inancımı ve güvenimi nasıl toparlayabilirim bilmiyorum, bunu umut edemiyorum artık en kötüsü de… Sanki hayatımın bundan sonrası hiç uyanamayacağım bir kabus olacakmış gibi geliyor. Bu daha da öfkelendiriyor beni.. Tüm o güzel günlerim, umutlu hallerim öylesine uzak geliyor ki şimdi bana… Tüm bunların benden alınmasına sebep olan kaç kişi varsa kıvransın istiyorum. Bunu istediğim için haklı olduğumu bilsem de, kalbimi kirlettiğim için kızıyorum kendime yine de.
Ne çok acı var…
Ne çok kötü insan var…
Bu kadar çok kötülük benim etrafımda neden ve nasıl toplandı bilmiyorum. Sadece üzülüyorum… Sadece artık toparlayıp devam edebileceğime dair inancımı yavaş yavaş kaybediyorum. Kalbimde sevginin yanı sıra beliren öfke, kin, intikam gibi duygulardan korkuyorum… Yine de engel olamıyorum…
Bu kadar fazla acıdan geçmişken iyileşmenin acısız bir yolu var mı bilmiyorum…
Olmasını umuyorum…




Derinkoma Bunu beğendi.
Görüntüleme:190, Cevaplar:0

İlginizi Çekebilir >
Cevapla


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler





Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 12:53 .