Gidenlerin ardından birkaç kelime…
Kayıt ol Yardım Ajanda Skorlu Flash Oyunlar Tatlı Portal Konuları Okundu Kabul Et
Cevapla
Seçenekler
Alt 05-05-2016, 16:56 #1

hassreet

Belki.)

Gidenlerin ardından birkaç kelime…



Bugün 17 Şubat 2016. Herkes için sıradan bir gün. Bazılarının doğum günü, bazılarının ise ölüm yıl dönümü. İnsanın hayatında öyle tarihler vardır ki o gün gelmeden önce canını yakmaya başlar. Tamda öyle bir gündeyim bende. Annemin aramızdan ayrılışının 30. yılı bugün. Telaffuz etmesi çok kolay olsa da koskoca 30 yıl. Bir insanın hayatının tümü belki de.

Bundan 30 yıl önce bugünü hayal meyal hatırlıyorum. Yeni alınan evimizin huzuru , geniş bir mutfağa sahip olmanın heyecanı ile kahvaltı etmiştik hep beraber. Tam anlamıyla en son aile olduğumuz gündü. (Zira adı gibi o kara akşamdan sonra biz hiç aile olmadık) Adını hatırladığım ama yüzünü hatırlamadığım Gülhan ablama gidecektik. Babamın kapıdan çıkarken anneme söylediği son sözleri halen kulağımda, “ Esengül, kızlara dikkat et karşıya geçerken. Rüyamda ikisine de araba çarptı. Paramparça oldular.” Nasıl gittik, ne kadar kaldığımızı bilmediğim o günün akşamı son olarak babamın yanına uğradık. Hatıralarımdan asla silinmeyecek olan kırmızı üzeri beyaz çiçekli tası babaannem bizim için bırakmıştı. Aldık onuda. Hani uzun uğraşlar sonunda alınan, annemin kendine ait olan o üç oda bir salon, sanatoryum caddesinin en güzel yerinde bulunan evimize doğru yürüdük. Keşkelerimin başladığı anlar bu anlar… O yol hiç bitmeseydi, o yokuşu hiç çıkmasaydık, ağlayıp zırlasaydım da babamın yanında daha çok kalsaydık! Yapsaydık, olsaydık ile olmayacağını anlayabilecek kadar büyümüş olsamda içimde ki sese söz geçiremiyorum maalesef…

Kader denilen, hani hepimiz için ağlarını başka şekillerde ören, herkese başka başka hayatlar sunan o olgu bizim içinde ağlarını örmeye başlamıştı. Annem ahhh canım annem… Bir kere öpemediğim, ne giydiğini, en çok hangi yemeği sevdiğini, sesinin tonunun nasıl olduğunu, saçlarının rengini bilmediğim, hiç tanımadığım halde her hatırladığımda, her andığımda yüreğimin milyonlarca parçaya bölündüğünü hissedecek kadar çok sevdiğim annem… Son seslenişiydi bana, “Gitme”. Gitme sözcüğünü hatırlamama rağmen, sesini hatırlamıyor olmam çok tuhaf.

Kaderin bizim için ördüğü ağın içerisine bir kere düşmüştük maalesef. Gerisi sadece anlatılanlarla dolu benim için. Çokça insan, kalabalık, milyonlarca ses. Sabah ne zaman oldu, hayat ondan sonra nasıl geçti birkaç yılı yok. Hafızamda kalan tek ve en ince ayrıntı ise annemin elinde duran o kırmızı üzeri beyaz çiçekli tas. Yolun kenarında kırılmış olarak duruyordu. Hepsi bu. O akşam sadece annemi kaybetmekle kalmayıp, aynı anda çocukluğumuzu ve gençliğimizi de kaybettik biz.

30 yılın ardından dilimin döndüğünce anlatabildiğim bu. Oysa daha içime bile sığdaramadığım milyonlarca kelimem var yazacak. Ama bu seferlik yazmamayı tercih ediyorum….



Benzer Konular

Görüntüleme:409, Cevaplar:2

İlginizi Çekebilir >
Alt 06-05-2016, 10:03 #2

Yönetici

canımın İstanbul köşesi


Berna yine çok güzel yazmışsın,harika olmuş





Alt 06-05-2016, 16:34 #3

hassreet

Belki.)


teşekkür ederim





Cevapla


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler





Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 16:21 .